غزل

عمریست که در پای  تو از پا فتاده  ام          خاک   ره  تو  گشتم  و هر  جا فتاده  ام

ای مرسل سپید که جای تو گلشن است          من خار و هیمه ام که به صحرا فتاده ام

بار غم   ترا   نکشیدن   ثواب   نیست           من  با غم  تو از  ازل  همراه  فتاده  ام

تو روح  جنگلی و  چو انبوه سبزه ای           من   تکدرخت  خشکم  و تنها   فتاده ام

تو آفتاب  حسنی و من  قیرگون  بخت           چون  روح  یأس  در دل   شبها فتاده ام

نعمت الله ترکانی اطریش

23.10.2005