بیا بیا که دل مـــــن به ز ند گی تـــنگ ا ست          زما ن به د یدۀ  من لحــــظه ها ی شبر نگ اســـت

سرود دار چنین بود به مــردن« منـــصو ر» *       جها ن نه جا ی چنین مرد ما ن  یکر نگ  اســــت

شکست آ ئینه و داد مـــیزد و مــــــی گــفــت          که چهر ه ها همه آلوده است و صد ر نگ  ا ســت

به سفله د ســت مده زانــــکه دو ستی بــــا او         هما ن حکا یت دیرین شــیشه  و ســنگ  اســـــــت

ز بس فـتاده دو چشمم به چهر ه های دورنگ          جها ن به د ید ه من کارگا ه  نیرنــگ ا ســــــــــت

 ز پا فـــــتاده ام اما نــــمــــیــروم از جـــــــا          که شیر شیــر  بود در قفـــــــس و یا بند  اســـــــت

بــــرای ریــــــــختن خون   پــاک مظلومــان          بگو که ر یشه کجا است و ا ین چه ته ر نگ است

فر و ختند  وطن را و میفـــــروشـــند بـــــــاز         فـــــــروش مادر خـــود بــس که مــایۀ ننگ  اسـت

ز رهروان چه پرسی که منزل تو کجاسـت ؟!        «امیر قا فــــــــله پا در رکا ب  نـیرنگ  اســــت»

سید ملک شهر لینز

* حسین بن منصور حلاج