میوۀ نورس

ما دوستی   به هـر کس و نا کس  نمی کنیم

میل و هوس  ،  به میوۀ  نو رس  نمی کنیم

از ریب و از ریــا و  ،  تظاهــر وَ مکر ها

بر تن  لباس ِ  مخمل و  ،  اطـلس نمی کنیم

بهر ِ تحـرّی یی کـــه ،  حقیقت شــود بـیان

بیم و هراس و ترس ، ز هر خس نمی کنیم

تا وحــــدتی بــــه عالــم ِ انسان  ،  مستـقـر

هـر لحظه جان فــدا و  ،  دمی بس نمیکنیم

آزاده ایــم و حـرف ِ حقیقت ، شعار ِ ماست

بر دار می رویـــم و خـود اَخرَس نمی کنیم

از رنگ در گـــریــز و ز نیرگ ، در فرار

خود را  به حرف ِ مُفت  ،  ملبس نمی کنیم

در دل هــــرآنچــه است  ،  برانیم بر زبان

پیغــام ِ حـــق ، به داخــل ِ محبس نمی کنیم

روزانـــه و شــبانـه  ،  بــه بال ِ وفا ، پَریم

بی حُـرمتی بــــه عشـق ِ مــقـدس نمی کنیم

خــاموش و ســـاکتیم و ،   صریر ِ قـلم بلند

هــــر دوغ را مگس شده ، بنگس نمی کنیم

«  نعمت » حـریـر ِ واژۀ  احباب کیمیاست

مشـکل بـه مـا  رسـیده و   واپـس نمی کنیم

نعمت الله مختارزاده  شهر اسّن آلمان