|
|
دو پارچه شعر از شاعر ارجمند افغانستان جناب نعمت الله « مختار زاده » فتوای دلقک جنگ و جنگسالار تا در ملک ِ ماست هر طرف بینی ، چو دشت ِ کربلاست گــر سیاست دلـبر و ، دین دلرباست ریش ِ هــــردو ، بسته در پای ملاست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست رهبر ِ بی عرضۀ ما ، کــــور و کــر فــــرق ، نـتــــوانـــــد میان ِ پا و سر اخـــتـیـــار ِ اســب ، داده دست ِ خــر کار ِ فرهنگ ِ وطن ، پا در هـــواست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست خــــرم ِ قــــانــــغـــوذک ِ غــندل نما لاشخــــــور ِ بــانـــد و مــانـــد ِ مافـیا دشمن ِ تاریـخ و هـــــم فــــرهنگ ها نوکــر ِ دالــخـــور ِ ، پاکســتانـــیاست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست بَــــد قــــواره ، آن هیـولای چــتـل گنده فکر و ، گنده پوش و ، بــد کفـل وحشی یی ، بـدبـوی ِ بـد خوی کچل نــوکــــــر ِ گلبــــدیـن و از طالــباست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست هــــرچـــه پاکســتان بگــویـد ، آن کند دشـــمـنـی ، بـــا ملـت ِ افـــــغان کند راد مــــردان ، داخـــــل ِ زنـدان کند میگــــــه این قــانــون از بابای ماست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست لیک فــــیاضی کـه ، بــا نام ِ نصیر بس حقیقت گـــــو و ، صادق ، بینظیر گشته نــــزد ِ کـــرگس و زاغان اسیر هــــرکه حق گوید ، سزاوار ِ جزاست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست مـحــــترم فــــــیاض ، افــــــشا میکند پـــــای اســـــماعــــیلــه بــیجــا میکند نا امین فــــــرهنگــــــه رســـوا میکند حیف ، آب و بــرقش از باد ِ فـــناست ِ گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست رشــوت و قـــاچـاق و ، آن کار ِدگر غا رت و فحشـای ، بــا زیــر و زبَـر با تجــــاوز هـــای جنسی ، سـر بـسر تحفــه هــــای رهبران ِ بی خــــداست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست از ریـــاســــت گـویمت ، یا از ریــا از وزارت گـــویمت ، یـا از ســـــنا وز لــــواطت گـــویمت ، یـا از زنا آنچه را گویم به قـرآن ، کـُل بجاست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست بـــیـن ِ شــــــورا و ، وکــــیلان ِ دغا هـــــــم رئیســـــان و ، وزیــران شقا چــــون لـواطت مُد گشت و هـم زنـا کـــــرزی و قانونی شایـد در خفاست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست بچه بازی، چرس و هم تریاک و بنگ جامنی بسـتن به تن ، در پای ، زنگ رقصی در میدان، با سارنگ و چنگ غیرت و هم ننگ و هم ناموس ِ ماست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست گـــه دوازده ساله ، گه هشت ساله را گــه مـرغ و ، گاهی هـم ، بزغاله را نــــوه هــــای عــــمه و از خــــاله را این دنائـت ، ایــن رزالـت از کجاست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست چــار مـرد ِ وحـشی یی قـــــرآن زده هـــم زنـا ، با مـادر و خـواهـر کده جــان ِ طفل ِ هشت ساله ، چون دَدَه «نعمتا» بس ، بیش ازین شرم و حیاست گـفـتـن ِ حــــرف ِ حـقـیـقـت نارواست اسّن آلمان دوم اگست 2008
خینۀ بعد از عـید تا نفـس باقـیست ، ( اِفـشا ) میکنم ( محشری ) با ( شـعـر) برپا میکنم در شمال و در جنوب و شرق وغرب هـرکـه ( خائن) بود ، ( رُسوا) میکنم از( وزیـر) و از(رئیس) و از(وکـیل) هــم ز پـا یـان ، هم ز بـالا میکنم تا ( رئیس ِ دولـت ) و ( دارالـقـضا ) ( حاکـم ) و ، ( والـی) ، بــرالا میکنم فلم ِ ( قمچین ) می چـَـلــه در سینمـا نقش ِ ( کــرزی ) را تـمـاشــا میکنم هـم (بچـِه فلم) است ، هم (بدماش ِفلم) یاد ِ ( دارا سـنگ ) و ( تارا ) میکنم (مسخره ) ، خوب رول بازی میکـُنـَه حــیرت از ا کـت ِ ( سـپـنـتا ) میکنم (دختر ِ فـلمش )، نمی دانی کی بـود ؟ فکــر ِ ( شیرین) و ، (زلــیخا) میکنم ( داسـتانش ) را نوشــته ، ( طالـبان ) شـکـــــوه از این بیخــــدا هــا میکنم ( پَـخـپَـلـُو ) آن ( ثابت) زنچـو صفـت بُـوقـچـه و پُـشـتاره اش ، وا میکنم جرئتی بنموده (کـرزی) گفت ، حیف (خـینه) بعد از(عـیـد)، (اونجا) میکنم لیک سـودی می نـبخشـد ، ( کرزیا )! کــار ِ حـالا ، گــر بــه فــردا میکنم کاش مـیکـردی ، ز اول اینچـنین تــا نـمــی گـفــتـی ، مُـجَــزّا میکنم زور ِ بیجا ، کی کـَـنـَد (مـیـخ ِ فــلک) گر کـَـنـَد ، ( بـیخـش ) خـُنـَـثـّا میکنم مهلت ِ بیست ساعته ، کــاری فــــتاد حــل ِ مشکل ، بـــــرق آســــا میکنم خیلی آسان ، زود (نافت)، رفت، رفت مُـفـت و ارزان ، بسـته بـرجا میکنم بار ِ دیگر ، هوش کن ( نافت ) نــره ورنـه از ( نافت ) ، ( مُـعـما ) میکنم مویی گـــر کم ، از سر ِ ( فیاض ) شد طــاقـــت ِ فـــرهنــگ ، فرسا میکنم حال رفتن رفتن ِ( بوش ) است و من در غــیـابـش پـُخـتـه ( حـلــوا) میکنم تا شود شیرین ، دهـان ِ شرق وغرب تلــخ هـــــا را ، چــون مــربّـــا میکنم ( جنگ وجنگسالار ) را در پــای دار بســته با ( لـُـنگی ) ی ( مُـــلا) میکنم از( سیاست ) ، ( دین ) را سازم جـدا ( تــاجـرانش ) را ، چــلـیـپـا میکنم کـــار ِ ( ا ُبـا مـا ) اگـــر بــالا گـرفت پشت ِ ( گـلـبـدیــنه ) ، ایـــلا میکنم بعـد ازان ریش ِ ( محقـق ) را تراش چـَـپَــه ، بــا ( ربانی آغـــــا ) میکنم اعـتصابـی کـرده آن (ماهـیچـه خور) نــنـگ ، از آن ، ( بـد هــیولا) میکنم موتر ِ( کادیـل ) و ( مادیلش ) چی شد پـنچـــرش بــا خـــار ِ شــــورا میکنم ( طالبان ) را با لـبـاس ِ ( کوچیان ) مسـتـرد ، در دشت و صحـــرا میکنم تا کـــــه با صلــــــح و صـــفا و آشتی حـــلِّ مشکـــــل هــــــای دنـــیا میکنم عــــهد و میثاق ِ جــدیــدی ، بین ِ شان بســــته ، باهـم مُهـر و امضا میکنم بار ِ دیگـر ، گـــــر خطای سر زدی عـــدل ِ قــانــونـــی ، تـقاضا میکنم بعــد ازان ، از خـــــون ِ گند ِ طالبان جاری ، نهـــر و جوی و دریا میکنم بـــــا تمــــام ِ خـــائـن و جنــگ آفرین بــــا ســـــلاح ِ شعـــر ، دعـوا میکنم ( اتمر ) و ( قانـونی ) و (مسعود) را بر( عــرب ها ) ، مفت سودا میکنم ( دوستم ) را ( زنگ وجامن ) میزنم ( خــرم ) و ( ســیّاف ) ، شـیدا میکنم (بیلر ِ بم) ( وردک ) و ، امــا ( فهیم) ( فــیل ِ چــوبی ) اســم اِهــدا میکنم ( صبغت الله) ، ( مقـبـل) و(مـلاعمر) در( طویـلـه ) ، بســته یکــجا میکنم نوبت ِ ( فــــرهنگ ) بـعــداً می رســد ( نا امین ِ ) کــــــور ، بـیـنـا میکنم خان ِ ( اسماعـــیل ) را بی آب و برق بســـــته بــر زنـــگ ِ ( کلیسا ) میکنم ( کــــرزیـا ) ! عاقل شو و بیدار باش از حـــضورت ، ایــن تـمـنــــا میکنم تـــرک ِ جمهوری کن و ، منزل نشین ورنه هــر جا ، شور و غــوغـا میکنم شـعر هـای تند و تیز و ( قهر خیز) هــــفـتــۀ چنــــد بـار ، انــشــا میکنم (چارشـنـبه هـــا ) ، به آقای (شکیب) خــوانـــــده ، درد ِ دل ، مــداوا میکنم چون ( صدای مردم) است ونه ز من امـر ِ شــانــــرا ، زود اجـــرا میکنم یا که میخوانم بـه ( تیمورشاه حسن ) ( خشم ) و( قهـرش ) را گریزا میکنم لیک بر( مهـریه جان ) از صدق ِ دل قصه از ( مجنون ) و ( لـیلا) میکنم گــــر( خلـــیل داوری ) آزرده شـــد نـرم نـرمک ، ( تـرک ِ دنیا ) میکنم محترم ( وهاج ) ، دارد ( درد دل ) از( ســـراجـش ) ، دیـــده بـینا میکنم او کـه صاحـب امـتـیـاز و ، سر دبـیر از رقــیـمــش ، کــــام احـــلا میکنم من که از همکار ِ خاص ِ ( درد دل ) افـتـخـــــار ، از ایــن مســـــما میکنم با تشکـــــر ، از جـناب ِ ( اَ بــوی ) خــواهـشـا تـش را ، پــذیــرا میکنم گــر شــود وی ، یکشبی مهمان ِ من پخته ( تـرکاری ) و ( شوروا ) میکنم نه (شراب)و(بیر)و،نه(چرس)و(چلم) اکـتـفـا بـر ( چای ) و ( کـولا) میکنم « نعمتا » حالا کـه گپ شد لُخت ولـُچ بــــر تــنـش ، از شــعـــر کـالا میکنم
نعمت الله مختارزاده 30 جولای 2008 شهر اسن آلمان |
| < قبل | بعد > |
|---|
Webdesign
 |
EDV- Dienste
 |
