|
|
نعمت الله مختارزاده شهر ِ اسن آلمان شهپر ِ شعرم دگـــــر تنها نمی باشم ، تـــویی همسنگر ِ شعرم رفـیـق و مونس و هــمـدم ، عــزیز و دلبر ِ شعرم ز اِبــریـق ِ محبت ( بـــادۀ لـــعلی ) نصیبم شـــد ولی هـشـیارم از مستی ، ز سُکر ِ ساغر ِ شعرم دلـــم بشکست آن ظالم ، ( برادر نام ِ دشمن خو) مکـید از رگ رگ ِ جانم ، شراب ِ احمر ِ شعرم تـــو میدانی ازین دردی ، که میسوزد روانم را عجایب آتشی روشن ، بـــه زیــر ِ مجمر ِ شعرم تــمام ِ واژه هـــا قاصر ، ز نام ِ این تـَعَـدّی ها نـمی یـــابی اثـــر دیگــر ، مگـر خاکستر ِ شعرم چـــو ماهی در کــرایی گشته ام بـریان و میسوزم گهی با تـــو ، گهی تــنها ، گهی با لشکر ِ شعرم اگــــر چـــه شعر عشق ِ من ، نمی آید دگر بیتی ردیـف و قافـیـه گـــم شــــد ، مگر از دفتر ِ شعرم نـــوشتی از جنون و ، عـقل و ، از آهنگر و کاوه بــه میدان ِ نبرد حـاضر ، تو ای سرافسر ِ شعرم ز پـــر بکشودن ِ قـُقـنـُس ، ازان خاکستر و اخگر دمــیدی روحی بـــر جــسم ِ عـــلیل ِ پیکر ِ شعرم نســیم ِ صـبح ِ امیدم ، پیامی داشت ، از کویت که صد دُرج ِ سخن داری به لعل و گوهر ِ شعرم مرا زان مسگری شکوه ، که سنگ ِ پا و نوشادر بما لــــد بـــر حریر ِ دل ، بـــنام ِ زرگر ِ شعرم به جــــولانگاۀ عشاقان ، قلــم جولان نمود ، امّا هـــــزاران خنجر ِ بــیداد ، شد بر حنجر ِ شعرم ســـــفر ، قاف ِ وفا دارم ، شکسته بال ِ سیمرغم نــــدارم یاور ِ دیگر ، بـــه جــز از شهپر ِ شعرم کِی دارد گوش ِ بشنُفتن که گوید درد ِ دل«نعمت» چـــه رسـتم ها گریزان شد ، ز تاب ِ اِسپر ِ شعرم |
| < قبل | بعد > |
|---|
Webdesign
 |
EDV- Dienste
 |
