|
|
دست ِ امید نعمت الله مختارزاده 18 سپتمبر شهر ِ اسن ِآلمان بــه بـــاغ ِ خاطـــره ام ، ناگهــان گلی رویید جهــان ِ عشق بــه رویم چــو غنچه ها خندید خـــــزان ِ عـــمر ِ مـــرا ، ناگهان بهاران کرد نـویـــد ِ زنـــــدگی و ، زنـــده مانـدنـم بـخشید جهـــان ، جـهـان ِ دگر ، روز ، روزگار ِ دگر تـــن ِ علـیــل ِ مـــرا ، روح ِ جــاودانــه دمـید زلال ِ کــوثــر ِعشـق ، از کـف ِ الاهـۀ شـعــر خــمارش از ازلــــم ، تـا ابـــد ز سـر نـَپـَـرید کمان ِ قامت ِ خم گشته ام ، شــدی چــون سرو نسـیـم ِ صبح ِ وصالش ، چـه شاعـرانه وزید جهــــان معطــر و ، عالــم هـــمه مـعـنبر شد بــه کام ِ تـشـنـۀ هجران ، شراب ِ وصل چکید حـدیـث و آیــۀ وحـدت ، ز هـر طرف نازل صراط و جنت و دوزخ ، ز رخ حـجـاب درید دگـر نـه بیم ِ جهـنـم ، نه شوق ِ حـور و بهشت چــرا کـه دست ِ امیدم ، بـه زلف ِ یار رسید ولی دریغ که میراث ِ جهــل و کـیـنـه و بُغض چـه ظالـمه ز ما بـرگ و بار و ریـشه بُـرید بسان ِ گــرگ و پلنگ و ، شغال و چون کفتار مکـیـده خـون ِ دل و ، پـاره کـرده سـیـنه جوید گهی بــه جــور و جفا و ، گهی به ظلم و ستم گهی چـو زنگی و گاهی چـو کبچه مار گزید چه ضرب ِ نیش و چه تـُند ِ زبان و تلخ ِ سخن ز جام و ساغـــر ِ بـیــداد ِ ایــن زمــانــه چشید دلم به شوری یی دست و ، به بخت ِ بـد سوزد نکِـشته دانـه ، ثمــر مفت و رایگان سوزید به چشم و گوش و زبان نیست کار ِ ما «نعمت» کـه دیــد و گفت و شنید و ، به هرکه دل بازید |
| < قبل | بعد > |
|---|
Webdesign
 |
EDV- Dienste
 |
