|
|
مُهر ِ تکفیر نعمت الله مختارزاده 14 اکتبر2008شهراسن آلمان بـنــده یک شــاعــر ِ بی نــام و نشان که نـه وبسیت و نـه مبسیت مراست نـــه کـتـــابی و نـــه ، مجموعۀ شعر کـه فـــرستم بـه شما ، آنچـه سزاست صادق و ســـاده و صافـــم به خــدا کـــه ز تـزویــر ، مـــرا راه جداست نــه لــباسـش بــه تــن ِ خــود کـــردم نــه ، گــذارم که به جان ِ رفقاست آن لــباسیست ، پـُـــر از ریب و ریا در خور و شان ِ همه شیخ ِ دغــاست نــــه بـــه انــدام و ، تن ِ مـا زیـبـد نــه سـزاوار ِ قــــد ِ ســـرو ِ شماست نـقـــدکــی نـــرم ، رقــم مــیـدارم کمکی گـــرم و بــه دلهـا چو دواست کــار و بــاری بـــه کسی نیست مرا جـز کسانیکه روان ، راۀ خطـاست هـمــوطــن ، دربـــــدر و ، آواره زانکه بدبختی ز ، جهــل ِ علماست علمـــا بسکــــه سـیاسی شــــده انـــد کـُل سیاست بــه بغـل جیب ِ ملاست بسکه از دین ، تجــــارت کــــردنـــد دین ِ بیچاره ، کنون پا به هــــواست نقــدی انشــا شـــدی از خــــامۀ من همه گفتند کـــه چون است و چراست مـیـتـــوانـی بـــه هــــمه بـنـویـسـی گـر بـه ( ارشـاد) نویسی نه روانست زانکــــه ( ارشــاد ) ، شهادت دادی ورنه میدیدی کـــه گردش به هواست همگی گنگــه و کـورنــد و ، کر اند بسکه ترسی به دل از مُـهـر ِ ملاست خــفــه کـــردنـــد ، صـدایـم به گلو مهر تکـفـیر، خوشا ، فخر و سزاست کمکی حاشــــیه رفـــتم ، به خــــدا دل ِ بی پیر ِ مــــرا ، دست ِ سخاست آدرس ِ شخصی یی من ، خواهی اگر بنویسش ، به تو گویم کــــه کجـاست عشق ، شهر است و محبت ، وطنم کـــوچـــۀ دل ، وَ خـیابـان ِ وفـاست گــــــر بخــــواهی کـــه بخوانی اثرم افگ ، آزاد ، دت و کام ، نماست میتوانی کـــــــه دهــی نمــــرۀ مـــن بـه دل ِ هــــر کـــه اگر جـای بماست صفر و صفر و چل و نه ، دوصد و یک پنج و سه ،هشت 0 شش و سه ، هشت بجاست بیش ازین نیست ز « نعمت » سخنی ا ُذ ُنِّ واعــــیه امـــــروز کی راست |
| < قبل | بعد > |
|---|
Webdesign
 |
EDV- Dienste
 |
