|
|
نعمت الله مختارزاده 8 نوامبر 2008 اِلاهَۀ شعـر ســـرود ِ عــــاشــقی لعــل ِ مذاب را ماند صفای طفلک ِ نـو رفـتـه خـواب را ماند به بحـر ِ معنی و تفسیر ، غوطه ور گشتم کـــــه دامـــن ِ ، پُری از دُرِّ نـاب را ماند چـــسان اُصول و فروعش توان بیان کردن کــــه فهـم مـا چو خســی روی آب را ماند ز حـــرف و واژه و سطرش بهـار میبارد کـــــه سـبزه زار ِ دل ، اُم الــکتاب را ماند خوشا به آنکـه دهـد ، امتحان ِ مکتب ِ عشق سبق نخــــوانــــده ، ولـــی کامیاب را ماند کشــیده ام زتـــو تصویــری ِ در خیالاتم رخی کــــه نرمی یی بــرگ ِ گلاب را ماند خراب و بیخـود ومدهوشم از حلاوت ِ آن ، لبی کـــه مستی یی جــــام ِ شـراب را ماند حیـــــای نـــرگــس ِ مست ِ خـمار آلودت طلســم و جــادوی عــالـم خــراب را ماند ملیح ِ نرمی و گرمی یی ، لحـن ِ با نمکت دلـیـل و حُجّـت و ، فـصل الخِطاب را ماند ز لای ِ گیسوی ِ شبرنگ ، قـرص ِ چهرۀ تو بــه آســــــمان ِ وفــــــا ، مـــاهتاب را ماند حــــریــر ِ پیکـــر ِ اندامت ، ای الاهۀ شعر مــیان ِ بـــرگ ِ گـــلاب ، آفـــتاب را ماند خیال ِ بوسه شـــود آب ، در دهـــانِ هوس زبان ِ شوق ِ چشک ، در حجـاب را ماند صریر ِ خامۀ « نعمت» ز شهر ِ خاطره ها بــه مُـلک و قـــــارۀ دل ، انـقـلاب را ماند |
| < قبل | بعد > |
|---|






