نعمت الله مختارزاده

شـــهر ِ اسن آلـــمان

آهسته آهسته

شب ِ یلـــدا شـــد و ، خرق ِ حجاب آهسته آهسته

کــــــه آزاد از اِســارت ، آفــتـاب آهسته آهسته

بـــــه آخـــر عــمــر ِ شـبـهای دراز ِ تار ِ ظلمانی

بــه عا لــم می رســـد دور ِ شـباب آهسته آهسته

نقاب از رخ فکــنده ، جلـــوه ها دارد شۀ خوبان

وفــــا بــر عـهــــد و پــیـمان ِ کتاب آهسته آهسته

ز محـــراب ِ جـمـا لش آیــــۀ از عـشـق بـشـنـیدم

بــشارت هـــــا ی بـــر یوم الحساب آهسته آهسته

بـــه چشم ِ ســر عیــان سِـرّی ز اسرار ِ لقا دیدم

جهان در خواب و جانان در خطاب آهسته آهسته

من حاضر بر سرِ بالینت ای عاشق ! چرا خوابی

بـگـیـر از دامــن ِ وصلــم ، شتاب آهسته آهسته

رحـیـق ِ نــاب از جــام ِ جـمـالم نوش ِ جان فـرما

کــــه تـا در آتــش ِ عـشـقـم کـــباب آهسته آهسته

ز قـــربــــانگــاه برگشتن ، نـباشــد شـیوۀ مردی

هـــزاران جــان نثـــار اندر ، تراب آهسته آهسته

بـه بــزم ِ عشــقبا زان تا شـدی رفع ِ عطش ما را

تمـام ِ هست و بــودم شــد ، خــراب آهسته آهسته

بــــه دام ِ زلـــفی صیدم کرد ، از روی وفاداری

کـــمـنـدِ عـشـق دارم ، در رقـــاب آهسته آهسته

ا َلا صید ِ هــوس ، تاکی ، اسیر ِ کینه و بُغضی

رهـان از چنگ ِ این و آن ، قــطاب آهسته آهسته

تلاش ِ دانـه چون مرغی ، درین خاک ِ سیه تاکی

گشا با ل و پــری همچون ، عقاب آهسته آهسته

ز اوج ِ قــلـه هـا ، از تــنتگــنای سینه ، فـریادی

به مردی حرق و خرق ِ هـر حجاب آهسته آهسته

کجــــا روشن کـــند شـمس و قمر تار ِ شب ِ دلها

بـــه جـــز شــمع ِ محبت از صواب آهسته آهسته

بـــه جـــرم ِ آشــــنایی هـــا ، تپیدن در نفس دارم

وگـــر نـــه پـــای دل انـــدر رکاب آهسته آهسته

به پاس ِ خاطـــر ِ یاران ، به اوراق ِ دل ِ شوقم

نــوشــتـم بـا زکـاب و شـــد خضاب آهسته آهسته

الا قــــاصــد ببر این نامـه را در دست ِ جانان ده

بگو «نعمت» ز هجـــرانت ، کباب آهسته آهسته