غزل

نوشت دوست که یاران علیل و خوار شدند

به مــــرگ آییـنه ها بسکه سوگوار  شدند

بیا طــراوتِ سرخ  شکـــوفه هــای  سحر

که عاشقان  همه رفتند  و  سر  بدار شدند

به سایه سار همان  ناژوان دلم خوش بود

ولی فسوس ! که  با درد  چوب دار  شدند

خیام  حرمــت  ایلم  شرر   زدند ، مـــگو

چه جبهـــه ها که ز غم لوحه ِ مزار شدند

مگو  حــدیث  غم آلـــــود  ملتـــم،  بگذر

که سالهاست از این  شحنه داغدار  شدند

مبلغــــان نعیــــم بهشــــت  را   دیـــــدم

که درفسون هوس  ننگ  لاشخوار شدند .

محمد زرگر پور