افغان موج

موجیم که آسودگی ما عدم ماست
ما زنده بر آنیم که آرام نداریم

بیا بیا که دل مـــــن به زند گی  تـــنگ  است          زمان به  دیدۀ  من  لحــــظه های شبرنگ  اســـت

سرود دار چنین بود به مــردن « منـــصو ر»        جهان  نه جای  چنین  مردمان   یکرنگ   اســــت

شکست آئینه و داد مـــیزد  و مــــــی  گــفــت          که چهره ها همه  آلوده است و صد  رنگ  اســت

به سفله دســت مده زانــــکه  دوستی  بــــا او         همان حکایت  دیرین  شــیشه  و ســنگ  اســـــــت

ز بس فـتاده دو چشمم به چهره  های دورنگ          جها ن به دیده من  کارگا ه  نیرنــگ  اســــــــــت

 ز پا فـــــتاده ام اما نــــمــــیــروم از جـــــــا          که شیر شیــر  بود  در قفـــــــس و یا بند  اســـــــت

بــــرای ریــــــــختن خون   پــاک مظلومــان          بگو که ریشه کجا است و  این چه  ته رنگ است

فروختند  وطن  را و میفـــــروشـــند بـــــــاز         فـــــــروش مادر خـــود بــس که مــایۀ ننگ  اسـت

ز رهروان چه پرسی که منزل تو کجاسـت ؟!        «امیر قافــــــــله پا در رکا ب  نـیرنگ  اســــت»

سید ملک شهر لینز

* حسین بن منصور حلاج