دوبیتی های سرگردان
وطن
وطن قربان نامت هر چه دارم
بیادت لحظه ای ناید قرارم
مسافـــر در دیار غیر گشتم
امید ام آنکه خواهی شد مزارم
آئین ما
کُشند در مسجد و میخانه یکجا
به نام گبـــر و ترسا و نصارا
عجب دینی عجب رسمی و کیشی...
نمــــیداند کسی ... آئین ما را
عشق
کجای عشق آد م کفر و کینه
ندانم این کدامین فرض دینه
که باید خون بریزند هر کجایی
اگـــر در مکه باشه یا مدینه
ماه و ماهی
یارم که به خواب ماه و ماهی میدید
تعـبیر به عمر... پادشاهی میدید
آن صاحب شمشیر به مرگ ماهی
در کرده ای خویش بیگناهی میدید
نعمت الله تُرکانی