افغان موج

موجیم که آسودگی ما عدم ماست
ما زنده بر آنیم که آرام نداریم

قطره های اشک

خدایاجزتـویــارویــاورم نـیـسـت

بغیـرازذات پاکـت بـاورم نیـست

بکــن ایــنــدل تـجــلیــگاه ذاتــت

که قلب سـرکشم گه دربرم نیست

******

مـــرابـالــطــف عـشقـت آشنا کن

دل بی آشـــنــایــم را صـفــا کـن

شبـانـگاه تاسـحـرگاهـان بگــریـم

چنان درعشق خــویشم مبـتلاکـن

******

بــه راه نـور بـنـمـا رهــنــمــودم

زظـلمت کـن مـبـرا هست وبـودم

حـضـور ذهـن ده ای بــاریــارب

بــه هنگام قـیــام و هــم سـجــودم

گــنـاهـــانـم ببـخـشـا درحـــیـاتـم

زگـمـراهـی بـده یـارب نـجـاتـــم

به بـحـــرمـعـرفت سـازم شنـاور

بکن غرق صفـات وعشق ذاتـــم

******

دلــم پـاکـیـزه چون آیینه گــردان

مـرادورازهــــواوکـیـنـه گـردان

مراازخواهــش نـفسـم نــگــهدار

جدازین دشمـن دیـریـنه گـــردان

******

مـرا طبــع خروشان هدیه فـرمـا

غــــرورژنده پوشان هدیه فـرمـا

زجـــام معـرفـت دریـا بـنـوشـان

ضـمیـربــــاده نوشان هدیه فـرما

******            

رهــم بنـمـای ازآن کـه رهـنمایی

رسـان جــایی که خـودآنجا رضایی

زعـشـقـت رگ رگــم رادانش آموز

نـمـا هــــررسـم و راه آشــنــایی

******                       

مده دستم که جنبـد بهــر عصیان

به ساحل بـرمــرااز بحرعصیان

مـرا پـایـی مــده تـا نـقـش مـانــد

بخاک تیره گون شهـــرعصیــان

******

بـخـــاک آشـنـایـان ده مـقـــــامـم

که گیرم از هوسهــــا انـتــقـامــم

بســــوی پختگــی یــارب سفرده

ضمیــرخستــه وایـن عقــل خامم

ماه سرطان  سال 1389- کابل