رخشانه در سنگباران ...- جوانه ها(دو سروده از سعدالدین غوروال)
رخشانه در سنگباران
درفیروز کوه سرشکسته
..............................
درظلمت شب تاریک
درهیاهوی سنگباران، مردان باچهره های
عنید وعنیف
همه سکوت کردند
سکوتی، که طلوع خورشید ازآن می شرمد
سکوت ، دربامگاه باد برین؟ که صدایش
را کسی نشنید
زیرآوار سنگ خره هایی که ،
درنبود طلوع خورشید
با نوای الله ، خدا یا ؛کمکم کن
صدا فرومیریخت
درزیرشروشرنگی ازسنگ باران ،
قدوقامت نیم بسملش را
درگودال خسبانده بودند
و او از انسانیت انسانها میخواست
زنده گی را،
عفت وعزت را،
و حیات را تا دوباره به او
هدیه کنند،
واین عطیه را از او غصب نکنند.
از فریاد در گلو شکسته و در گلو خفتهاش گویی به گوش میآمد:
« من یک خواهرم ،یک دخترم ،من یک انسانم »
اما
درپیش دیده گان به خون آغشته اش
سیاهی بود و پلیدی چنگالهای اهریمن
که دیوانهوار بالا و پایین می رفتند
و خشم و کینهیی شیطانی را
تجسم مینمودند
همه سکوت کرده بودند
دریاها ، کوه ها ، بادشمال
همه شبیه یک شب تاریک
و جلادان صحرا ئی صدایی را که دیگر صدا نبود
و ضجهیی را که دیگر در خود فرومرده بود
«من یک خواهرم ،من یک دخترم...»
با قساوت درندهگان دشت و جنگل
به رگبار سنگبارها بستند
تا هر آوایی برای ابد خاموش گردد
تا رخشانهیی دیگر آزادی و آزادهگی را ترانه نسازد
و در گوش های تاریک، قطرات نور نچکاند.
و چون موج وحشت و هجوم قهقرا
گذشت
دیگر نفسباد بریده بود
و دیگر قلبی در آن جا نمیتپید
و دیگر نه این زنجموره که «من یک خواهرم، یک دخترم...»
درین میان، نه برادری بود و نه پدری
و نه گوشی که بخراشد
با قبای در خون طهارت داده
رخشانه به خواب رفته
سایۀ نوازشگر قلوهسنگ هایی که یکیک نثار محبتی بی دریغند برپیکری خسته و لِهشده
دیگر صدایی نیست
دیگر صدایی نیست
غوروال – هرات
جوانه ها
ائ جوانهها
ای جلوه های امید وآرزو ها،
گلدسته های سرسبدِ راه نوین،
مشعل داران کاروان نور،
هدیه کنندهگان گوهر پرفروغ،
با مسیر تند و تیز زمانه و راهِ دور
با شرف و با غرور،
بگذرید از تلاطم دورانِ پُر مخافتِ کور
ای جوانههای کارساز و جسور،
با صلابت و متانت، استوار،
برکنید آتشگۀ فساد و چور.
جوانه های پرتوان
و ائ کمان کشان رزم
و دل سپُردهگان به مام میهن
مبارک است برشما
نثارجانتان،
برای حفظ این وطن
که بی دریغ کرده اید.
کنون زمان رزمی دیگر است
تفنگ و توپ و تانک، تنها علاج درد نیست
سلاحِ فکرِ تازه و نوین
برای حفظ و ساختن وطن
ضرور بود، ببین، ببین!
کنون سرودِ نسلِ کارساز،
بُوَد فراز، بود فراز
و همدلی است و همرهی
و با تفکر نوین
شوید قرین، شوید قرین!
جوانه های نازنین،
نبرد اهریمن در انتظار ماست
و دلیری و بی باکی شعار ماست
و ما با قلبی گرم
آزادی و آزادهگی راپاس می داریم
و گوهرعقل و امید را،
چون طلسم سعادت مان
فرو پیچیده در حریر نسیم بهار
و فرو خوابانده در اکسیرحیات بخش شبنم
به زیبایی های روزگار خود
هدیه میکنیم تا
آنها را به خورشید عالمتاب برسانند،
و آفتاب، گل ها را از حکمت آن ها سرشارکند
و خشونت را از جبین خارها بزداید،
و در فروغ این حکمت،
چراغ زنده گی آرمانی روشن شود،
و در سیاهی توانی نمانَد،
تا زولانه های جهالت بشکنند و فرو ریزند
و نهال های برشاندۀ مهر و معرفت به ثمر رسند
در برهوتی که می دانید و میدانیم
جوانه ها، شما امید امروز و فردای مان هستید
جوانه ها، چون فرشته های آسمان،
و ما در صورت و سیرت زیبای تان
بهشتِبرین را میبینیم،
و غنچه های زنده گی برشاخسار وجودمان
از فیض و برکت رشد دلخواه تان
باغ باغ میشوند
بیدار باشید و هوشیار
اینک در خطر واماندهایم.
غوروال – هرات