افغان موج

موجیم که آسودگی ما عدم ماست
ما زنده بر آنیم که آرام نداریم

دلی که عشق دهد تحفه پس نمی گیرم

همیشه صدقـه کنم هیچ بس نمی گیرم

اگربه تیغۀ جوروجفا شود ریش ریش

به غیر مهر و وفـا دادرس نمی گیرم

نـوایی از دل تاریـخ می رسـد هـردم

ز گـوش قـافـلۀ دل جـرس نمی گیرم

سبد سبد گل عـشـق و محـبـت آوردم

انیس و یار گلم خـاروخس نمی گیرم

بهـارِ شــاخـۀ پـرگل می کـنـد شـادان

خزان شاخـۀ خشک هرس نمی گیرم

عسل زکندوی دل‏های پاک می نوشم

شکر ز ویزویز بال مگس نمی گیرم

بـه تـار شـب نکـنـم بـند بال فـردا را

سلوک مهر گُـزیدم، فرس نمی گیرم

خلوص عهد و وفا گوهر دل پاکست

گُزینشی که به گفت هوس نمی گیرم

خوشا که ناوک مژگان می‏زند دردل

هــدف ز دایـــرۀ تـیـــرس نمی گیرم

کمند زلفی دلـم را کـشـیـده در دامش

هـزار نغـمه سـرا از قفس نمی گیرم

وصال میوۀ شیرین و نازک دلهاست

به جزلطیف ومعطر، گس نمی گیرم

وفا و عشق و محبت یاور عقل است

به کوره پخته شـدم، نارس نمی گیرم

به روی یار همیشه در دلـم باز است

برای کاخ دل خـود عسس نمی گیرم

به کـوی عشـق و محبت آنقدر گردم

که تـا نفـس نـبـرایـد نفـس نمی گیرم

دلی که با دل مسـتانـه ام شـده پیونـد

پـیــام او شـنـوم گپِ کـس نمی گیرم

رسول پویان

4/3/2021