افغان موج

موجیم که آسودگی ما عدم ماست
ما زنده بر آنیم که آرام نداریم

درد من

درد من در گیریست

درد من کشمکش انسان است

درد من خاطره ای یک بم و یک راکت کور

درد من قلت یک قرص نان

درد من نوک زبان است

که واژه عشق و محبت را

از کتاب  دو خدا

و در دو بطن یک دل

مثله میسازند و با شهوت پول

میفروشند امروز

 

آه! ای همسفرم

سالهایست که من

زیر این کنبد نیلوفری و صاف و سپید

رنگ ها را همه یکسان دیدم

قلب های که در آن

جای اشراق و نبوت

دست های که به دستگیری یک افتاده

مثل آهن مثل فولاد

سخت و سنگین و پر از ایمان بود

حالیا مثل یک اسفنج است

مثل یک خاطره است

و زمینی که در آن

بار ها تخم گل سرخ شقایق

تخم تاریک گل پیچک

و گل گندم زرد

ریختم

و  به اشک چشمم آب دادم ...

خیل های ملخ صحرایی

هر چه را داشت فرو بلعیدند

***

حاکم شهر من امروز بمردم میگفت:

من اگر دشنه و دشنام به مردم زده ام

من اگر کشتم و بستم

همه میخندند...!

من اگر هوویت و نام و وطندوستی را

به پایزۀ بفروختم

باز هم این ملت

تاج را بر سر من زینت دین میدانند

من اگر میخ بکوبم به سر مردم شهر

همه از من راضیست!

آه ! چه خیالست که هر شب به سرم میآید

درد من درد شقایق هاست

که بهاری نرسید

و قد قامت شان

مثل یک کاکتوس

 در حریم شن بیمقداری

از تف بادی سرخ

از جنوب واز شمال و غرب

بخود میلرزد

درد من خندۀ مردان عقیم است

که نیمی تن شان

مثل شب تاریک  است

 و نیمی دیگر

شهوت و شهرت و ثروت بی پایانست

درد من درد اسیران

درد من درد چریکیست که با خون خودش میخواهد

بنویسد که :

ــ  پایگاهم پاتوق گرم...  دل مردان است.

 

آه ای همسفرم

آشنایی دیشب

با سلامی

طبقی از غم و درد

و بستری از خار

هدیه داد و به تمسخر میگفت:

خواب کن

این همانست که امروز همه جا

همه کس میجوید

نعمت الله ترکانی

9 سپتمبر 2008