طنز

کـرد  روزی   جـنـایـت   آخندی         گفت   قاضی   زنند   بر دارش

چـون بــه کـشـتن گهش فرستادند         تا   بیابد   جـــزای   کــردارش

چـند  تـن   پـیـش  مـدعی   رفتند         تا   دهد  از قصاص زینهارش

مـدعی  شـد بــه عـفو او  راضی         بدهند  ار  هــــزار    دیـنـارش

پــول  چــون خــواستند   از آخند        آمد  از  نقد  و جنس   انکـارش

مردمی کـه انـدران محــل بـودنـد        چـون  بـدیـدند  حــالت  زارش

هر  کسی   داد چـنــد   دیــنـاری        بهر آزادیش  به  خـون خوارش

پــنج  دیـنار کــم  شد  و  افـتــــاد        گـره ای تازه  باز در  کـــارش

حسـب  ناچــار  بهــر  او  گـفتـنـد        تا  کند  چــاره   پنـج  دیـنارش

نیم   دینار  از   او  نشد  حاصــل       هر چه کردند عذر و اصرارش

لاجرم دست خویش از جان شست       بر  کـشیـدنـد  بـر  سـر  دارش

چون به مرد او هزار و صد  دینار     شد  نمایان  ز  جیب  شـلوارش

عبدالکریم تمنا شاعر وارسته هرات باستان