فردوسی از حماسه‌سرایان شناخته‌ شده‌ای زبان فارسی است‌که از او به مثابه‌ی نگهدارنده و زنده کننده‌ی زبان فارسی، یاد می‌شود. او با نوشتن و سرودن «شهنامه» به زبان فارسی جان و جهان بخشید است.

قبل ازهمه  شرحی از پیش زمینه های داستان واژه، ویژه، پوهنتون، دانشگاه و بقیه چیزهایی باید ارائه کنم که این متن در پیوند با آنها نوشته شده:

 به تاریخ  ۲۸جنوری امسال نوشته ای تحت عنوان «امارت طالبانی، غده سرطانی ای که آن را باید از ریشه برکند» از دست این قلم در وبسایت «آریانا افغانستان» به نشر رسید. دو روز بعد شخصی بنام محمد داود مومند از امریکا، به ظاهر نقدی بر آن نوشت که بدون شبهه نمودار اضطراب عیان او از عنوان و متن آن مقال بود. موصوف در جایی از مقال خود گفته بود:

تاجیک‌تباران به غیر از خدا و خودشان به کسی باور نه کنند.بسیاری ها در برخورد شناسه‌یی سیاست همانی را می‌پندارند که گفتار روی جاده‌یی‌ست. یعنی نيرنگ و دروغ. در حالی که این دو عنصر بخش هایی از توسل به سیاست‌ورزی اند. نه ریشه‌ی‌ سیاست. خود سیاست همان‌ راهی‌ست که سیاس برای خودش برگزیده و موبدان موبدان راه می‌رود تا رسیدن قله‌ی بلند آرزو.

نـشـد کـس با دل تـنـهای تـنـهـا آشـنا آخر

به تـنـهایی گـرفتم خـو بسی تا ناکجا آخر

ز دل جوشیده رویا و تخیل آنچنان گویی

که مـی گـیـرد تمـام عـالـم بی انـتـها آخر