نویسنده: تورپیکی قیوم

  خانواده امیر مردم شریف و بی آزاری بودند. در تمام مدتی که در همسایه گی ما قرار داشتند ضرر و آزارشان به کسی نرسیده بود. اعضای این خانواده را ، امیر، مادرش ، خواهر جوان و زیبایش که بعد از صنف هفتم ترك تحصیل کرده بود و برادر کوچکش تشکیل می داد. امیر جوان راستکار، زحمتکش ، جدی و مؤقر بود. پدرش سالها قبل وفات کرده بود و امیر نسبت مشکلات اقتصادی تحصیل اش را نیمه تمام گذاشته و به همان دستگاهی که پدرش کار میکرد شروع به کار نموده بود . محيط کار امیر خیلی مسموم کننده و فضای آن آگنده از سم های مختلف بود.

محمد‌عثمان نجیب

گزارش نامه‌ی افغانستان منتشر کرد.

بنده که این گزارش را نقل می‌کنم نگاه هم‌سانی برای رهایی ملت و مردم عام در دو سوی خط پشتونیزم اقتدارگرا و  تمامیت‌ خواه و پارسی‌ گویان و ‌پارسی زبانان با آقایانِ دانش‌مند برای ایجاد افغانستان شمالی و جنوبی دارم و سپاس از همه‌ دوستان رسانه‌یی برون‌ مرزی که آن را زیر نام « باید نبرد کنیم یا سه صدسال دیگر‌ هم در اسارت  سیاسی بمانیم؟ فقط تجزیه راه حل است نه فدرال و نه نسخه‌ی دیگر » به طور گسترده نشر و بازرسانی کردند.

دو دهه تجاوز و اشغال امپریالست های امریکا و شرکا!؟

بخش نخست

قبل ازهمه میخواهم این سوال را مطرح سازم که چرامیهن ما بیشترازدوهزارسال به این سو، مورد توجه وتاخت وتازهای شاهان، امپراطورها وکشورکشایان جهان قرارگرفته ومشخصن طی قریب ۵ دهه اخیربه حیث یک جغرافیای راهبردی درمحراق «جنگ سرد» میان ابرقدرت ها نتوانسته روی خوش آرامش وثبات را تجربه نموده وچرا «راه جنت» از کشور ما میگذرد؟

نور محمد غفوری

جامعۀ جهانی در 2001م کنفرانس بن را سازماندهی کرد و چند گروپ خورد و بزرگ تنظیم های جهادی از داخل و خارج افغانستان را در آن دعوت نمود. در حقیقت جای نماینده های راستین مردم افغانستان، منجمله نیروهای مترقی و عدالت پسند کشور در آن خالی بود. نتیجۀ فیصلۀ کنفرانس متذکره در مورد طرز حکومت و حاکمان سیاسی مطابق با وضعیت واقعی جامعۀ افغانی نبود، چنانچه جریان حکومتداری بیست سالۀ آنها تا سقوط نظام این موضوع را ثابت میسازد. درانتخاب این اشخاص  متاسفانه به خواست و ارادۀ مردم عوام افغانستان وقعی گذاشته نه شد.