تتبع ونگـارش :

الحاج امــیـن الـدیــن»سعـیـدی – سعید افـغــانی«

مــدیـــر مطـالعات سـتراتــــیـژیک افـغـانو

مسؤل مرکز کلتوری دحـــــق لاره- جرمنی

خواننده محترم  !
قبل از همه میخواهم فرق بین فدیه وکفاره را توضیح بدارم !
فـــديــــه چیست  :


  اگر شخصی بنابر معاذیری از گرفتن  روزه (مانند مریضی که روزه گرفتن برايش خطرناک است و اميد بهبودي و علاج وي نمي رود و يا مانند پيرمرد يا پيرزني ( شیخ فانی ) که از لحاظ جسمی وصیحی به شدت ناتوان شده و گرفتن روزه  برايش ناممکن باشد  (  باید  بجاي روزه گرفتن) فديه دهد يعني در مقابل  هر روز از روزه ماه رمضان يک نفر را طعام دهد، به دليل فرموده الله تعالي: « وَ عَلَي الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فُديَةٌ طَعَامُ مِسکِين» (بقره : 184)

وهمچنان بر اساس حکم حدیثی که حضرت  ابن  عباس  روايت گردیده  است :
« رخص للشيخ الكبير  والعجوز الكبير ة فى ذلك  وهما يطيقان الصوم أن يفطر ا إن شا ء ،  ويطعما  كل يوم مسكينا ،  ولا قضا ء عليهما ، ثم نسخ ذلك فى هذا  الايه « فمن شهد منكم الشهر فليصمه » وثبت للشيخ الكبير  والعجوز الكبير  إذا كان لا يطيقان  الصوم والجلي والمرضع إذا خافتا  أفطر تا ،  وأطعمتا كل  يوم  مسكينا»« به پير مرد  وپير زني  ( شیخ فانی )  كه توانايى   روزه  گرفتن  را ندارند برایشان جایز ، در صورتیکه خواسته باشند ، روزه  نگيرند ودر مقابل  هر روز ، مسكينى  را غذا  بدهند» وقضاى  روزه  بر آنها   لازم   نيست ، سپس ؛  اين  حكم  با آيه « فمن  شهد منكم  الشهر فليصمه »  نسخ  شد ولى  ( آن حكم )  براى پير مرد وپير  زنى  كه  توانايى  روزه  گرفتن  را ندارند ثابت  مانده است .

زبان

هر آنکو تکیه دارد بر زبانش
به جنگ عقل میسوزد روانش
زبان هر که در دنیای ما است
بود کوچکتر از حجم دهانش

ضد مولا

بود این قاضی و این شیخ و ملا

به وحشت آفریدن چون گوریلا

خرد در صد تبار شان نه بینی

همگی  فاسد  اند  و  ضد  مولا

جهان ز پرده ی جهل ار که بی نقاب شوی    شکوه جلوه ی خورشید و مهتاب شوی

فــتد به سینه ات  از ابر، گنج  آب  حــیات    برای تشنه لبــی چشمه ی پر آب شوی

براه راست رود گــر کـسی به شهـره رسد    بپای کج نگــران عقــ ده ی تناب شوی

نمـی سزد که روی  پشت  ابـر هـای سـیه     ز پشت ابــر سیه سـر کش آفتاب شوی

تاچې په ټوکوکې پيغورراکړو

په خوب ويده ومه تاشورراکړو

دبی غورۍ له خوب دې پاڅولم

تاپه خنداخندا،شعورراکړو

له ځان بی خوده وم،په خوددې کړمه

راته دې بېرته دزړه زورراکړو