چندی قبل کتاب جنگهای کابل  اثر برازنده ای سید عبدالقدوس سید را یکی از دوستان ام جهت مطالعه برایم داد. اعتراف میکنم که  خواندن آن نسبت ذیقی وقت و تکلیف های  که داشتم چند هفته ای را در بر گرفت.

وقتی این کتاب را میخواندم بیست و چند سال به عقب میرفتم. صحنه های دلهره آور جنگهای کابل مثل پرده ای سینما پیش رویم  ظاهر میشد. شاید اثری با این همه  تکرار حقایق کمتر در افغانستان به نشر برسد.

اعتراف میکنم که در زندگی ام بار نخستین بود که با نویسنده ای این اثر آشنا شدم.

دراین سلسله میخواهم بگویم که اگر تاریخ جنگ های کابل پس از سقوط داکتر نجیب الله نوشته شود هزاران تراژیدی ، هزاران تجاوز ، میخ کوبیدن ها به جمجمۀ انسان، رقص مرده ها ، تجاوز به ناموس مردم بیدفاع افغانستان  و حرکات ضد شریعت اسلامی را میتوان نوشت که هزاران کتاب هزار صفحه ای خواهد شد.

همانطور که گفته بودم من نه با سید عبدالقدوس سید آشنایی دارم و نه در عمرم از طریق اخبار و رسانه های افغانستان با چنین نامی برخورده بودم. بنا بر آن طبق معمول به جستجوگر گوگل مراجعه کردم. در چندین صفحه بعد از جستجو فرهیختگان زیادی را یافتم که در باره این اثر سید عبدالقدوس قضاوت کرده بودند.

تقریبا همه این نوشته ها را مرور کردم  ولی آنچه باید در باره جنگ های کابل ( 1375 ـ 1371 خورشیدی)

رسول پویان

تطبیق پروژۀ سرمایه‏گذاری هنگفت سران کشور چين در گوادر بندر واقع در صوبۀ بلوچستان پاکستان پیش‏درآمد فاصله‏گیری حکام پاکستان از استراتيژی کهنه و سنتی دوران جهان دو قطبی درعهد جنرال ضیاءالحق خواهد بود. سران پاکستان چند دهه است که از این استراتیژی سنتی (که جنگ و بحران فراگیر در افغانستان را دامن می‏زند)، به عنوان گاوشیری استفاده کرده اند و کمک‏های وافر نظامی و اقتصادی سران غرب (خاصه ایالات‏متحدۀ امریکا) و کشورهای عربی (بویژه عربستان سعودی) را به کشور خود سرازیر ساخته اند. آرایش جدید منطقوی و جهانی و تقابل قطبین تازه به میدان آمده بر سر منابع انرژی و تقسيم دوبارۀ منطقه و جهان در آینده، امکان ادامۀ کمک‏های  دوران جنگ سرد را به پاکستان بسیار ضعيف کرده و احتمال کاهش شدید و ختم آن، دور از انتظار نمی‏باشد. طرح جلب سرمایه‏گذاری‏های جدید توسط سران پاکستان مبین این واقعیت است.         
کشور پاکستان در حقيقت زادۀ دوران جهان دوقطبی و جنگ سرد می‏باشد. پس از جنگ دوم جهانی و شکل‏گیری بلاک شرق و غرب در هيئت پیمان ناتو و وارسا ضرورت وجودی پاکستان با اردوی بزرگ، استخبارات قوی و ارتباطات تنگاتنگ با جهان غرب و دول محافظه‏کار عرب به میان آمد. از آن زمان به بعد این کشور به پایگاه استراتیژیک پیمان ناتو و تربیۀ افراطیون ضد دیموکراتیک و ضد آزادی‏های مدنی، سیاسی و اجتماعی تبدیل شد که ما اوج آن را پس از تجاوز ارتش شوروی سابق به افغانستان در زمان جنرال ضیاءالحق دیده می‏توانیم. سران نظامی و استخباراتی پاکستان طی چند دهۀ اخیر توانستند از این موقعیت سودهای کلان و کمک‏های زیادی به دست آورند؛ اما با فروپاشی جهان دوقطبی و خاتمۀ جنگ سرد از یک جانب و آرایش جدید قطبین در منطقه و جهان از جانب دیگر این مرحله دارد به پایان خود می‏رسد و سران پاکستان در جستجوی منابع مالی جدید می‏باشند.  

پناهنده ام

سر و کارم همه با مثل خودم

اینجا ...

بر در قاضی و قانون...

همقطاران من هستند همگی

قصه پرداز چنین!

یکی  ناراض ازین است که کافر شده ام

بر در خانه ای من

دار به پاست