افغان موج   
FacebookTwitterDiggDeliciousGoogle BookmarksRedditLinkedinRSS Feed

رسول پویان

 

جیغ کبود

 

      زبان خامه،

                از جیغ کبود درد می لرزد،

                      عقیقین باده،  

                           در جام حیات عشق،

                                             می خشکد؛

                                      پر پرواز مرغان چمن، 

                                                        این گونه بشکسته است.

***

     نشاط زندگی،

               در دشت داغ لاله می سوزد؛

                        نسیم جانفرای صبگاهان،

                                    در میان وحشت توفان،

                                                           می میرد.

     بهارستان سبز آرزو،

                 در تند باد زشت پائیزی،

                                      کویر لوت،

                                             خواهد شد.

***

       نوای بلبلان خاموش و

                                   شیون در گلوها،

                                                 بغض زنجیر است؛

                                   صدای دلخراش آهن و پولاد،

                                                           گوش مام میهن را،

                                                                               بترکاند.

***

       فراق سبزه و گل،

                  در میان دشتهای داغ،

                                 چون خار مغیلان،

                                                     می خلد در دل؛

                      هوا از بوی تیز سوخته آدمها و

                                                 دود آهن و باروت،

                                                                     آگندست .

***

       بروی آتش بخل و نفاق و کینه توزی،

                                  سوخت اندام ستبر،

                                                  وحدت کشور؛

     شکوه و افتخار عهد پیشین،

                         غیرت و خون،

                                یادگار روزگاران-

                                         - اساطیری،

                                                بگرد نکته ابهام،

                                                               می گردد.

***

         گران سوگ زمان،

                   چون صخره های شب،

          تو گویی !  

                    بر ستیغ کوه بابا،

                                 یا که بر پامیر و

                                               هندوکش،

                                    می پاید؛

                         وکوران قبایل،

                                    در بیابان غرور و خود ستایی،

                                                    در سراب آتش احساس،

                                                                           محصورند.