فیلسوفان سیاسی دوران ماقبل مدرن می گفتند قدرت سیاسی را به "فردی عادل" واگذار کنید تا دنیا خوب و عادلانه شود. نگرش آنان به قدرت سیاسی، ایده آلیستی و اوتوپیایی بود. احتمالاً نیکو ماکیاولی (۱۵۲۷- ۱۴۶۹) اولین فردی بود که با نگاهی واقع گرایانه ، سرشت قدرت سیاسی و سیاستمداران را برملا کرد. در شهریار نوشت می خواهد فقط "به حقیقت امور چنانکه امور واقع نشان می دهند بپردازد و نه به انگاره های خیالی". لرد اکتون(۱۹۰۲- ۱۸۳۴)، مورخ انگلیسی، در نامه ای به اسقف مندل کرایتون در پنجم آوریل ۱۸۸۷ ،کل واقعیت و حقیقت قدرت سیاسی را در یک سخن مشهور خلاصه کرد و گفت: "قدرت فساد می ‌آورد و قدرت مطلق، فساد مطلق. مردان بزرگ همیشه مردان بدی هستند، حتی وقتی که به جای اقتدار از نفوذ خود استفاده می ‌کنند". شارل دو منتسکیو(۱۷۵۵- ۱۶۸۹) راه برونشویی در برابر همگان نهاد: قدرت را باید با قدرت مهار کرد. تفکیک قوا ، اولین گام برای کنترل قدرت سیاسی و کاهش آفات و مفاسد آن بود. در واقع ادعای واقع گرایانه فیلسوفان سیاسی دوران آغازین مدرن این بود: قدرت سیاسی اولین فضیلتی را که از آدمی می ستاند، قدرت عدالت ورزی است.

برمردم ما جور و جفا تاکی و تا چند
قهروستم و خشم ووغا تاکی و تا چند
خلقی شـده بیچاره و آواره و محروم
آتـش زدن لانـه و جـا تاکی و تا چند

برای یادآوری شب یلدا یا زایش

در ژرفای یک گرداب