با دود سگرت و بوی غذای سوخته، فضای اطاق آلوده شده بود. وقتی نفس کشیدن سوزشی در راه گلو و ریه هایم احساس کردم که مرا در جوانی سخت آزار می‌داد. چاره ای نداشتم و باید کارم را تمام می‌کردم. می‌دانستم که چندین روز این بوی را با خودم به هر طرف می‌کشانم، این‌که لباسم را عوض کنم و سرو تنم را بار بار با صابون کف بزنم و زیر آب بایستم. فرقی برایم نمی‌کرد