سال ها پیش از دیدار با مجید او را به نام می شناختم. صورتگر ذهنم تصویر توصیفی خیره کننده یی از او در خود نقش کرده بود. آوازۀ عقاب بلند آشیان در چهار گوشۀ میهن طنین انداز بود. این آوازه در مرز های جغرافیایی کشور مان محدود نماند و به خارج سرایت کرد. همیشه تصویر ذهنی او را با خود داشتم. تصویر مردِ رستم صولتی که پُربار از حماسه ها بود. با او حرف هایی زدم. توقعاتی می بردم. و عقاب من آنگاه که آسمان ها را زیر بال می گرفت، از دور دست ها در گوشم سرود امید می خواند و قلبم را که از سنگینی اندوه ها گرانبار بود، به شادی دعوت می کرد.