فرا رسیدن فصل زیبای بهار و آغاز سال 1393 خورشیدی را خدمت هموطنان عزیزو گرانقدرم تبریک و تهنیت عرض نموده ، امیدوارم سال نو سال استقرار صلح وآرامش درکشور ما قرار گیرد،انشأالله.                                        

قیوم بشیر

ملبورن – آسترالیا

بیست و نهم حوت 1392

آمد بهار و  فصل  خروش  طبیعت  است

دشت ودمن زلاله وگل غرق رحمت است

بویی که  از  تراوش   گل  های  روزگار

همواره  بر مشام  رسد  با  طراوت است

برخیز  که نو  بهار رسید  سبزه سر زند

ای هموطن به کشور ما  دم غنیمت است

پوهندوی شیما غفوری                                                                                                      19.03.14

من این چند سطررا روی دومنظور نوشته کردم. نخست اینکه داکتر زرغونه عبیدی در مورد نوشتۀ آقای کاوه شفق آهنگ نظرانتقادی خویش را تحریر نموده بودند. متصل با نشر آن یعنی در پای نوشته خانم عبیدی از جانب مسؤل محترم صفحه یک یادداشت سه سطری در تأئید مقالۀ آقای کاوه شفق آهنگ درج گردیده بود. این کار برایم عجیب جلوه نمود و در دلم گفتم این است همبستگی مردها!از همه مهمتر اینکه برایم واضح تر گردید که برداشت مرد ها و زنها از یک موضوع مشخص میتواند از هم متفاوت باشد.

علت دوم اینکه، وقتی مقاله محترم کاوه شفق آهنگ را مطالعه نمودم، من خود را منحیث یک زن توهین شده و تحقیرشده احساس کردم. به خصوص در سطر اول آن که چنین میخوانیم:" این برگزاری بیشتر به همان شیرینی می ماند که برای اطفال می دهند تا خوش شود و آرام باشد"

 من با خود فکر کردم، زنانیکه در برگزاری هشتم مارچ سهم میگیرند، نه اطفال هستند که با شیرینی راضی شوند و نه هم حیوانی در سرکس که با نوش جان کردن شیرینی، بیشتر از پیش مطابق میل صاحبش پائین و بالا بدود. در متن بعدی نیز بیانات و اشاراتی از این قبیل دیده میشود. از همین رو خواستم تا چند سطری را خدمت خوانندۀ گرامی این صفحه تقدیم نمایم.

محترم کاوه شفق آهنگمینویسند:

"اصولاً مخالف تجلیل از هشتم مارچ به نام  روز زن استم زیرا تا هنوز معنی اش را ندانسته ام که چرا باید

شه مبارک دی ، نوئ کال افغانه

له خدای دی تل غواړم خوشال افغانه

تیرکال خوتیرشو،ځانته ونیسه اوس

دانوئ کال دی په نیک فال افغانه

چی ھمداکال،زمونږدسولی کال شي

خدای ته مُدام کوه ، داسوال افغانه

رسول پویان

نوروز کابل
(سال 1384 خورشیدی)

صبحگاهان نوروز قطرات زندگی‏بخش باران شهر کابل را تر و تازه کرده بود. گرد و خاک فراوان پایتخت برای کوتاه زمانی آدم را آزار نمی‏داد. براستی که آمیزش گرد و غبار با دود وسایط نقلیه چونان هوای این شهر بزرگ و پرنفوس را آلوده ساخته که

سلامتی باشندگان آن را به خطر جدی انداخته است. بیاد دارم که پیش از جنگ هوای کابل بسی پاک و صفا بود. در دورۀ تحصیلاتم هماره از پیاده روی در سرک های کابل لذت می بردم و کیف دیگرگاهان پنجشنبه ها و جمعه های شهر نو را هرگز فراموش نمی کنم. شمال خنک شبانگاهان، آب گوارای پغمان و مناظر دلکش شمالی و سالنگ در دفتر خاطراتم جایگاه ویژه یی دارند؛ اما دیگر آن صفای طبیعی و صمیمیت های دل ها را فقط باید در باغ رویاها به تماشا نشست.           
چه بگویم از ترافیک سنگین کابل. گاهی اوقات آدم در ترافیک سنگین شهر چنان گیر می کند که پیاده گردی را صد بار ترجیح می دهد. از اصول و قوانین ترافیکی خبری نیست. سرکها و جاده های معدود شهر ظرفیت این همه موتر و وسایط نقلیه را ندارند. موتروانها بمانند صحنۀ بزکشی از همدیگر سبقت می گیرند؛ راه را بردیگران می بندند؛ با مهارت و خیره سری راه خود را می گشایند.  
ساعت 9.30 صبح از شهر نو کابل به قدم زدن آغاز کردم. از برکت باران بهاری هوا پاک و صاف شده بود. از مسیر ولایت کابل، وزارت معارف، ریاست بلدیه، هتل پلازا، پل خشتی، چوک سپاهی گمنام وارد شهر کهنۀ کابل و یا شوربازار شدم. در شهر کهنه تاکنون گذرها و محلات پارینه مشخص است. به طور مثال؛ گذر سنگتراشی، گذر دیوان بیگی، گذر حضرتها، گذر هندویان، گذر درخت شینگ، گذر وزیر، گذر سه دوکان، کوچۀ خرابات، عاشقان و عارفان وغیره.