ماه گذشته در کابل مهمان یکی از دوستان بودم. در جریان قصه های غم انگیز از داخل و برون کشور، برایم از نشریه های مختلف یاد کرد و یک شماره "دنیای زن" را که ویژه هشتم مارچ روز همبستگی زنان جهان بود، پیش رویم گذاشت.

جهان را با هرنگاهی که مطالعه کنیم،‌ غیر از نکویی چیزی برای انسان نداشته است. کما این که در نگاه‌های داوری اختلافاتی وجود دارند. ما مسلمانان معتقدیم که خداوند خودش اهمیت آب را به کرات در قرآن تذکر داده.

فردوسی از حماسه‌سرایان شناخته‌ شده‌ای زبان فارسی است‌که از او به مثابه‌ی نگهدارنده و زنده کننده‌ی زبان فارسی، یاد می‌شود. او با نوشتن و سرودن «شهنامه» به زبان فارسی جان و جهان بخشید است.

قبل ازهمه  شرحی از پیش زمینه های داستان واژه، ویژه، پوهنتون، دانشگاه و بقیه چیزهایی باید ارائه کنم که این متن در پیوند با آنها نوشته شده:

 به تاریخ  ۲۸جنوری امسال نوشته ای تحت عنوان «امارت طالبانی، غده سرطانی ای که آن را باید از ریشه برکند» از دست این قلم در وبسایت «آریانا افغانستان» به نشر رسید. دو روز بعد شخصی بنام محمد داود مومند از امریکا، به ظاهر نقدی بر آن نوشت که بدون شبهه نمودار اضطراب عیان او از عنوان و متن آن مقال بود. موصوف در جایی از مقال خود گفته بود: