کـتـاب زنـدگانی پـر ز ارث دور پـیـشـیـن است

نقوش کلک تاریـخ و تمدن بـس که رنگین است

اگـر ژرفـای عـصر تـازه را کاوش کـنـید، یابید

که سرو پرزشاخ وبال انسان خوب دیرین است

به جای بخش هفتم نوشته‌ی سلسله‌دارِ هولوکاست انگلیس در برابر زبان فارسی

در قرون میانی یا وسطی و حول و حوش سال ۱۱۹۰ میلادی در بخش های شمال‌‌شرق افعانستان و پاکستان شمالی کشور گیبری به عنوان سلطنت مسلمان تاجیک اساس گذارده شد. اداره‌ و رهبری آن توسط دو برادر به نام های سلطان بهرام و سلطان پخل ( یا فهکل )صورت می‌گرفت که از فرزندان خانه‌واده شاهان تاجیک تبار محلی و منطقه‌یی گیبری بوده و دین اسلام را جاگزین دین زردشتی شان ساخته بودند. و در وادی یا دره‌ی مشهور  پیچ استان کنر (افغانستان) حاکمیت می‌راندند.

مگـر بـه تار عـدم پای زندگی بند است

که داستان سیه چاله پرچون وچند است

عـدم وجـود نـدارد اگـرچـه در هـسـتی

تکـیـنـگی عــوالــم محـال مانـنـد اسـت

آی بشر! ایران شهر! آدمیزاد! جامهِ شادی به جان کشید، این زبان” شکر” است. آیینه ی ”قدیم” ست، شیشه ی ”جدید ”است. چی بزرگ مردمید؛ بزرگِ بزرگ، آبروی زمین وچرخ و عزت نسل های افتیده از شیراز تا دوشنبه، از بامیان تا خجند. این’ ماه ’است، ماه ی که از نورش به جهان نگاه میشه نگاه نمود ؛ ماه ی که بوسیله اش گیتی را میشه به مبارزه طلبید!