مورخ ۹/۳/۱۳۹۲  شهر کابل

پوهنتون کابل از چندی بدینسو شاهد اعتراضات تعدادی از محصلین و استادان در پوهنځی علوم اجتماعی است و در شرایطی به یک معضله تبدیل شده و به آن رنگ قومی داده میشود که کشور ما آماج مداخلات وسیع و گستردهُکشور های همسایه قرار گرفته استومردم ما در جریان هر روز شاهد حملات مرگبار و جنایتکارانه دشمنان وطن و مردم ما در نقاط مختلف کشور ما هستند،رنگ دادن قومی و مذهبی به مشکلات علمی و اکادمیک در پوهنځی علوم اجتماعی و سایر نهادهای علمی و اکادمیک موردیست که به تشدید اختلافات میان اقوام باهم برادر کشور ما می افزاید و دشمنان این سرزمین از آن سود می برند.

 در سر آغاز کلام میخواهم باز هم با اصراروپافشاری برسخن راستی به گفتار این بخش بپردازم وبا تداوم ویاری جستن از جستارها وسروده های گاتها به برپایي منطق استوار ، بی بدیل وغنامند دست بیازم که مرا توانایي میبخشد تا در کارزار صفایي آوردن وشفافیت بخشیدن میان مواضع صداقت وبهروزی ازیکجانب وکذب و ریأ وچند رنگی از جانب دیگر طی منزل نموده وپرچم سرافراز وپراقتدار روایتگران راستگوی وارزشمند تاریخ را برافراشته باشم.

 زرتشت " بهرام پور پژدو" که از جملۀ سخنسرایان همدورۀ " سعدی" بود دریکی از سروده های خود چنین بیان میدارد :

                                                               کسی را بود نزد شان قدر وجا        که جزسوی کژی نباشدش راه

                                                              زمردم  هر آنکس   بود بدتر         بود  هر  زمان  کار او خوبتر

                                                   نیابی در آن بد کسان یک هنر      مگر  کینه  و فتنه  وشور وشر

                                                             نبینی درآن  قوم  رای و مراد         نباشد  به  گفتار شان  اعتماد

                                                             نه نان ونمک را بود حرمتی          نه  پیرانشان  را بود  حشمتی

                                                            جز آز ونیاز وبد وخشم وکین         نبینی تو با  خلق  روی زمین

                                                            گنهکار باشند از کار خویش          نرنجند از شرم کردار خویش

                                                           ز مردم در آن  روزگاران  بد        ز صد یک نبینی که دارد خرد!!       

                خواننده گان عزیز وپاک طینت!

     بهترین پاداشها و شادمانیها، از آن دانای خواهد بود ، که پیام راستین وسخن پاک را به مردمان تحویل دهد و دانای روشن بین باشد تا مردمان را بیآگاهاند وبه رسایي وبالندگی جاودانه راه نمایاند، به آنها برساند که کژمنشان عوام فریب ودغلکارآنان را نفریبد وبگمراهی نکشاند.

 در باره ی وحید امید که تاریخ پر شکوه و جاویدانه ی هنرکشور با ان خانواده ی گرامی که شخصیت های چون: غلام محمد میمنگی ،غلامعلی امید گره خورده است مطالب را عرض میداریم:

وحید امید از طرف مادری نواسه غلام علی امید نویسنده ، شاعر ، نقاش و هنر مند با نام افغانستان و از طرف پدری نواسۀ پروفیسور غلام محمد میمنگی پدر هنر نقاشی و یکی از فعالین مشروطه خواهان جوان  دور امان الله خان بحساب میرود. مادرش ماری امید (سرخابی)نطاق ، سخنور و هنر بیشه سینما و تیاتر افغانستان است که  مرتبط به خانواده ی هنر و فرهنگ میهن است.

وحید امید از سن پنج سالگی پیش از انکه شامل مکتب شود همراه با مادر هنر مندش ماری امید به میدان هنر قدم گذاشته در رادیو کابل میرفته است  و در دها نمایشنامه و تیاتر در جمع هنرمندان نامدار افغانستان محترمان: استاد رفیق صادق،بایقرا، حاجی محمد کامران، پردیز، فریده انوری و دیگران نقش  بازی کرده علاقمندان زیادی داشته است.