زنــدگـی را بـاده پـیــمای دل شـیـدا کنید

شور و مستی خودی درساغر ومینا کنید

شـادمانـی نغـمۀ سـاز درون آدمـی اسـت

گـر ز امـواج دمـاغ و راگ دل پیدا کنید

 وقتی اروپا را نام می‌گیری هیولای قدرت در تاریخ می‌یابی، وقتی از رنسانس نام می‌بری گذشته‌ی قشنگی از اروپا را می‌خوانی، وقتی از تمدن های باستان سخن می‌گویی اروپا برایت تاریخ خود را رخ‌نمایی می‌کند، وقتی از ظلمت قرون وسطا یاد می‌کنی باز اول گپ را اروپا می‌زند.

خود شیفته ای که در حلقه ای متشکل از یک مشت تبارگرای افراطی لجوجانه و طبق نقشه زبان میانجی، پویا و تاریخی مردم افغانستان را در سطح زبان «یک شهر و محله» نزول میدهد و آنرا «زبان دری کابلی» نام نهاده و تبلیغ میکند، در یک متن حقیر که بوی تعصب خشک قبیلوی و توهینات کوچه بازاری ای از آن بالا بود، نوشته است:

شیشۀ عمر زمین در دست حرص قدرت است

تا که در دوران ما جنگ اتم در سـرعت است

پیره بارزنگی بـه درب بانک مالی خفـته است

انحصارات درخت چـل صـدا بی بـرکت است