دوستداران افغان موج
بازدید های اخیر
عناوین تصادفی
غزل
بخوان این مصلحت را با تو دارم امشب از هستی
اگر بر پیکر ات داری پُر از نیروی دل دستی
چرا داری اشارت سوی مشتاقان خود انگشت
و بر روی زبانت حرف بد می آوری مستی ؟!
این گلایه نیست یک جواب نیست یک درس تاریخی شده می تواند
سیدموسی عثمان هستی
من پیرشدم دست ندارد به نوشته توان
دربسترمریضی افتاده ام پیر و پریشان
باخبرباش تاریخ نه خوابست و نه خیال
تاریخ من آتش و قبرمن باشد چوآتشفشان
شاعربی وزن وبی ترازو
محترم هاشمیان بنام پشتون است وپشتوحرف زده نمی تواند وعرب بودن اش نظر به تاریخ ونوشته قاضی عصمت الله روحانی که سید های کنر را به روایت تاریخ نواسه قنبرعلی می خوانند صفدرک نام جد هاشمیان می باشد که نام جد قنبرعلی صفدرعلی بوده از پار دریا به کنر آمده بودند نظر به نوشته قاضی روحانی که اصلاْ از کنر است وفعلا درشهر ما زندگی می کند قبلا اینها شیعه مذهب بودند حالا سنی مذهب هستند.
د سیاسی فعالیت اړتیا
نورمحمد غفوری
بشری ټولنه په لویو واحدونو ویشل شوې چې ځانګړی هیوادونه جوړوی. هر هیواد یو ځانګړی سیاسي، اقتصادي او جغرافیایي واحد دی چې د اوسیدونکو ګټې او زیانونه یې شریک دي. د هیواد په داخل کې د هرې ټولنیزې ډلې کړه وړه په نورو باندې په مستقیم او یا غیر مستقیم ډول اغیزه کوي. څرنګه چې د ټولنې هر وګړی د نورو د فعالیتونو څخه متأثره کیږي، نو د هغو په وړاندې بې تفاوته پاته کیدل او منفي یا مثبت بدلون نه ښودل د خپل ځان او ټول هیواد د ګټو په وړاندې بیغوري ده. د خپل ژوند د چاپیریال او د ټول هیواد د چارو په سمون کې برخه اخیستل د انسان د لوړ شخصیت او د ټولنیز- سیاسی شعور د پخوالی علامې دي.
د ټولنې په پرمختګ، بدلون او سمون کې هر څوک کولای شي چې د مختلفو لارو برخه واخلي. په اقتصادی ډګر کې بوخت کسان د هیواد د اقتصادي پیاوړتیا له لارې د خلکو د ژوندانه د سطحې په لوړوالي کې خولې تویوي. ځینی نور بیا د ټولنیزو او فرهنګي فعالیتونو او خدمتونو د وړاندې کولو په واسطه د خپل چاپیریال او ټول هیواد د چارو په سمون کې زیار باسي. خو د ټولنی د اصلاح او ترقۍ ل
ترڅوپورې ؟
زه به ترڅود بل غلام د ځان سلطان بولم ؟
زه به ترڅوپورې رقیب د ځان جانان بولم؟
زه به ترڅو پوري د یاراواغیارفرق نکوم؟
زه به ترڅو دا ټول اغیارسړي یاران بولم ؟
نامه وارده: اسلام از اول پُر از مشکلات بوده!
محمد عالم افتخار
نامه ای از نظر عزیزان هموطن و همکیش میگذرد که بسیار نمونه وی و در ذات خود از نادرات می باشد. تحولاتی که هموطن نگارنده از آنها حکایت میکند؛ به این سادگی ها در روح و روان و باور ها و فرهنگ اشخاصِ زیاد نمیتواند اتفاق بیافتد.
اکنون علماً مسلم میباشد که بشر دارای غریزه مذهبی و خداجویانه است که چه بسا از غرایز خورد و نوش و خفت و خواب و حتی غریزه جنسی نیرومند تر است. چرا که غریزه جنسی در هنگام بلوغ توفانی میشود و در سالخوردگی به طرف ضعف می رود ولی غریزه مذهبی از همان طفولیت توفانی است و در زمان پیری شدت و حدت بیشتری می یابد.
بدینجهت نه ممکن و نه به صلاح است که در مورد موضوعات مذهبی؛ مانند سایر عرصه های فکری و فرهنگی برخورد میخانیکی و ابزاری و یا هم لابراتواری نمود. سنجیدار های علمی و منطقی هم خیلی به مشکل میتوانند در موضوعات مذهبی کار آیی داشته باشند.