جنایتی راکه مثل اش بشرتاحال ندیده ع وغ (عغ)بایدجواب داد؟؟؟!!!

من آن بحرم مرا در گوزه  ساختند

شراب تلخ در خم خربوزه  ساختند

شرینی گشت زایل تلخی آمد بیکبار

آوازه  را به  خود دروازه ساختند

شاعربی وزن وبی ترازو

ازواقعیت گویی های من سالهاست که آوازه را به اساس ضرب المثل معرف دروازه می سازند ومن همیشه از دشمنان قلمی خود تشکر کرده ام که به قلم ناتوان ام  توان بخشیده اند وسبب شهرت واقعی من شدند. کسانیکه رُک وراست  می گویند به من فرق نمی کند که درکدام دین ومذهب هستند و یا با کدام آیدیا  فکر می کنند و یا درکدام حزب هستند.

انسان خالی ازاشتباه نیست وهیچ جایی بدون انسان با اندیشه و بی اندیشه نمی باشد. به انسان هایکه درست می اندیشند شجاعانه حرفهای خود را بدون هراس میگویند درود می فرستم و به انسانهایکه بزدل ومزدور دیگران اند به خاطر کرامت انسانی شان چیزی نمی گویم؛ تنها یک سلام می کنم واین را هم نمی گویم: وإذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما...

با حرمت شیما غفوری عضو هیأت مدیرۀ کانون هماهنگی
--Weitergeleitete E-Mail-Anlagen--

19.03.2015

(اعلامیه در مورد جنایت شکنجه و کشتن بانو فرخنده )

امروز (۱۹ مارچ سال ۲۰۱۵) در شهر کابل در روز روشن و در ملأ عام یک زن بی دفاع توسط جمعی بیخرد و غیرمسوول، به شکل وحشیانه تا سرحد مرگ شکنجه گردید و جسدش به آتش کشیده شد . ما این عمل وحشیانه را شدیدا تقبیح و محکوم مینماییم.

هیچ کس- حتا شخص متهم به جنایت سنگین- را نمی توان مجازات کرد مگر به حکم قانون ، ‌بر اساس فیصله یک محکمه عادلانه و توسط مرجع ذیربط تطبیق آن .

حکومت افغانستان مسوولیت دارد، تا مرتکبین این جنایت را بدون تاخیر دستگیر و به پنجه عدالت بسپارد. اگر حکومت این کار را نکند، نه تنها تعهد و مکلفیت قانونی خود را زیر پا خواهد کرد ، بل خواهی نخواهی این چراغ سبزی خواهد بود برای تکرار ، تداوم و گسترش همچو جنایات هولناک.

منفعت و مصلحت همه گانی مردم افغانستان در سطح داخلی و بین المللی ایجاب میکند تا حکومت در زمینه به اقدام عاجل ، قاطع و موثر متوسل شود.

در صورتی که حکومت به ایفای وظیفه و مکلفیت قانونی خود در زمینه مبادرت نکند، ما ناگزیر خواهیم شد به شکل مناسب و از جمله مراجعه به ذهنیت عامه جهانی و مراجع ذیربط بین المللی، در برابر آن عکس العمل نشان بدهیم.

امضا کننده گان

رسول پویان

یاد روزگاران قدیم بخیر که در آستانۀ نوروز جشن و سرور، میله و سرگرمی های باستانی و فرهنگی در فضای امن و آرام دامن می گسترانید. شب چهارشنبه سوری از روی آتش می پریدیم. در شوخیهای قاشقزنی شرکت می ورزیدیم تا کشمیش نخود و نقل و نبات گرد آوریم. سبزه می انداختیم تا زینت بخش سفرۀ هفت سین نوروزی باشد. مزۀ کلوچه های نوروزی و نان های شیرمال از یاد نمی رود. رسم سمنوپزی و رقص و آواز دخترکان برگرد دیگ سمنو چه شور و حالی داشت. در هوای خوش بهاری بر تنده های تخته صفر هری بایسکل دوانی می کردیم؛ قدم می زدیم و از فراز کوه دیواندر در زیبایی و صفای منظرۀ غروب شامگاهان هریوا غرق می شدیم. چشم انتظار میله های پیاپی بهاری بودیم؛ چونان که از شوق در پیراهن نمی گنجیدیم. دلدادگان و عاشقان بیاد عشق پاک ملامحمد جان و علاقه مندان سفر و گلگشت در جشن نوروز و میلۀ گل سرخ بلخ گزین در شهر مزار می رفتند.

حمید انوری                                                                                 جمعه ۲۰ مارچ ۲۰۱۵

" هـــرکس که دراینســرادرآیــد ، نانش دهـید و از ایمـانش‌ مـپرسـید

چه آنکس که به درگاه‌ باری تعالی به جان ارزد ، البته‌ بر خوان بو الحسنبه نان ارزد"

خواهر محترمی به نام " شیما غفوری" به نمایندگی از  کمپاین " تفکر، تحریر و عمل " به جواب مضمونی از برادر محترم " مسعود فارانی"، داد سخن داده و گویا از نگاه انسانی  و اسلامی عمل زشت " سنگسار " را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده اند که ما را به چند و چون آن کاری نیست، ولی و اما یکی دو نکته را در نوشتۀ شان نشاید دیده و خوانده و چشم بسته گذشت.

چه باید کرد؟ به گفتۀ مشهور هر که پا کج میگذارد، خون دل ما میخوریم.

نخست اینکه چه ضرورتی احساس می شود که تلاش برای مطرح نمودن و بحث روی یک عمل زشت و قبیح، صورت میگیرد و با گردآوری یک مشت معلومات، تقلا می شود که دلیل و دلایلی برای گویا " انسانی" ساختن و " اسلامی " ساختن آن تراشید؟!

چرا یکی و صاف و پوست کَنده و با جرئت و شهامت این عمل قبیح، زشت و غیر انسانی را با تمام زیره و پودینۀ آن تقبیح نمی کنیم و مخالفت  تمام و کامل خود را با چنین عمل غیر انسانی ابراز نمی داریم .