محمد عالم افتخار

     ـ بخش2ـ مبانی حقیر و فلاکتبار ایدئولوژیهای منم گویان افغانستان

  با درود به عزیزانی که مددم فرمودند؛ یاد آور می شوم که فرمایشات جناب عبدالستار سیرت؛ مورد نظر محترم دکتور فرید یونس را در یوتیوب یافتم و با تأمل بسیار شنیدم؛ منتها بیانیه؛ 114 دقیقه ای نه بلکه یکساعت و چارده (74) دقیقه ای است و همین مغالطهِ گویا کوچک هم میتواند؛ برساند که ما به کمیت و کیفیت سخنان همدیگر؛ و ای بسا اصلاً به سخن! چقدر دقت به خرچ میدهیم؟!

این بیانیه؛ با تصوری که من از خوانش ارشادات دکتور یونس پیدا کرده بودم؛ همسانی ندارد و برعکس حاوی حقایق فراوان ـ و بد بختانه بیش از حد هم فراوان و هکذا سیستماتیک ـ از جانب یک فرد مهم و مطرح در رویداد های بیشتر از یک دهه و حتی سه دهه اخیر افغانستان و جریانات جهانی مربوط به آن است که اوضاع و گردانندگان صحنه ها  و سناریو ها را طابق النعل بالنعل به حکایت "مردم آب پوپان خورده و اکه عقل شان" همانند و همسان نشان میدهد.

لهذا من؛ بالطبع استماع و استفاده از آن را برای کلیه دوستان علاقمند مسایل جدی و سرنوشتی ی وطنم؛ توصیه میدارم.

                            فمینیسم که به مفهوم تأمین تساوی حقوق زنان  با مردان در جوامع انسانی میباشد دراوآخر دهۀ هفتاد وآغاز دهۀ هشتاد قرن بیستم از پشتیبانی پر قوت و بیشتر قشر زنان در اقصا نقاط جهان برخورداری حاصل نموده وبه حیث نهضت قانونی ساختن حقوق زنان در عملکرد حیات مدنی جوامعپیشرفته ومتمدن داخل کارزار ومبارزه گردید، گر چه این نهضت از گذشته های بسیاردور دروجود نماینده گانی مبارز پیشرو چون روزا لوگزامبورگ و کلارازتکین در اروپای پر جنبش قرن نوزده واولین دهۀ قرن بیستم به خاطر تأمین حقوق حقۀ قشر عظیم زنان جهان به نبرد و پیکار انسانی میپرداخت و دست به ایجاد سازمان های صنفی زنان درکشورهای مختلف اروپایي یازیده که ازوجاهت و تشخص خاصی برخوردار بود این همه مبارزات انسانی ومدنی زنان باعث گردید که مراجع قانون ساز این کشورها حقوق و امتیازات بیشتری برای زنان در سطح قوانین نافذۀ کشور را به رسمیت شناخته و در مورد هنجار های ستمگرانه وغیر انسانیکه در برابر زنان در آن هنگام صورت میگرفت با برسمیت شناختن حقوق مدنی زنان نقطۀ پایان بگذارند. در کشور ما نیز درسالهای آغازین دهۀ چهل هجری که برابر با دهۀ شصت میلادی میگردد نهضت ترقی خواهانۀ مردمی سربرافراشت ودر متن این جنبش وطنپرستانه خیزش زنان مبارز و مترقی نیز اوج گرفت که باعث ایجاد سازمان دموکراتیک زنان گردیده که در تحت رهبری بانوی مبارز محترمه دوکتورس اناهیتا راتبزاد به بسیج، تشکل وسازماندهی قشر زنان افغانستان برای تأمین حقوق حقۀ شان میپرداخت واین امر طلیعۀ امیدوار کنندۀ بود برای زنان کشور ما که خواهان اشتراک و عملکرد مساویانه در حیات اجتماعی ومدنی افغانستان بودند.   

ميرزمان وفادار

فکرکوم په يوه خبره اوس ټول افغانان سره يوه خوله دي هغه داچې دولت موکمزوری،فاسد اود شته ستونزو او بحرانيولوي عا مل دی، دابيله اونا روا خبره ده چې چارواکې په دېخبروهغه اودغه کوي اوسترګي پري پټوي ،هغوی  خوله دېخبرېهم انکارکوي،چې افغانستان دنړۍ دفاسد ترينوهيوادونوپه سرکې ځایلري ،ولي حقيقت دادی،چې دفساد ناوړو اغېزو ټول هيواد په سراخستیدی،هغوی  چې پرون یې هيڅ نه درلودل اوس یې دناوړه شتو په حساب منشيان ستړي کېږي .مخکېنووختونوکې به ټولواکان وو د کورنیوجګړوپه وخت کې جنګسالاران او اوس چې په نامه ولسواکې ده ولېپه حقيقت کې واک هميشه د يوي وړوکې طبقېپه لاس کې دیکوم چې په خلاص مټ دخلکو په حقوقوتيري کوي چې په نتيجه کې دخلکواودولت ترمنځ پراخ بيلتون را منځته شوی دیاودغه دبېباورۍتشه دهيواد دښمنانوپه ډيره چټکۍسره ډکه کړيده چې ثبات ورسره سخت زيانمن شویاودهيواد پایښتمو له پوښتنې سره مخدي.

پردویمه لويه ستونزه موهم فکرکوم سرخلاص دیاوسره يوه خوله يوهغه داچې بهرنۍلاسوهنې دي چې د ګړنګ په څوکه یې درولي يو. خداي دې نکړي په ورلويدوبه مونوم اونشان ورک شي. وينوچې لرې اونږدېهيوادونه دخپل توان په اندازه په خلاص مټ زمونږ په کورنيوچاروکې لاسوهنې کوي.

نبشتۀ س. راوش

در سبزستان بی پهنای قله نشینان اندیشه و ادبیات مهین ما، بسیار آمده اند سواران و پیادگانی از چهار سوی دشت های تاریخ، که مگر بر ستاوند ستیغ خرد فرازینه شوند، تا چونان دگر نیایشگران معبد عقل در تاریخ، بوسه بر رکاب رخشینه سوار آفتاب زنند، و جاویدانه کارگاه اندیشۀ  خویش را در پهنۀ تاریخ با فریاد ناقوس مزامیر واژه های سپهرنشینان قلۀ نور طرح اندازند، ودر صدای این ناقوس، خود نیز تا انسوی مرز های آیندۀ تاریخ، چون صدا،  همیشه در شفقِ یاد ها پاینده مانده و فیروزه های درخششِ مزامیر کلام شان چون گلخوشه های پروین، ضلالت شبروان شب زده یی تاریخ را، شرق نمای وادی صبح باشند.

ولی چه سوگمندانه که، ازاین سواران وپیادگان، بسیار کسانی،  بی آنکه دربلندای آبی مقصود، درخشیده  باشند،  طلوع ناکرده،  خاموش شدند و  در میانهء ابر پاره های دودی شامگاه زندگی،  غروب نموده و همانگونه که آمده بودند، برفتند. چنانکه این آمد و رفت را در شعری از شاعری معاصری میخوانیم که میگوید