محمد عالم افتخار

تعمد داشتم تا با مرور دور دیگر «جنگ سرد» که به روال معمول پیرامون سالگشت های 7 و 8 ثور؛ در رسانه های برون مرزی و درون مرزی مختلف کشور به راه می افتد؛ مبانی ایدئولوژیکی و مخصوصاً ترفند های بازی با  افکار و احساسات و وجدانیات  عامه را درین کار زار؛ تبیین و آشکار سازی نمایم.

برای این مهم؛ مزید بر تأملات تاریخی، سوسیولوژیکی(جامعه شناسی)، روانشناسی ... سریال ها و فیلم هایی چون «حریم سلطان» سلیمان خان خلیفه عثمانی، «راز»(1) و مماثل ها را نیز حتی الامکان تعقیب و تدقیق می نمودم. با این پیش زمینه ها و دغدغه ها به مصاحبه جنرال عبدالقادر افسر کار ساز کودتا های 26 سرطان 1352 و 7 ثور 1357 برخوردم.

این گفت و شنود به ظاهر خیلی ها بسیطِ احمد شفایی گزارشکر رادیو بی بی سی(2) با این افسر معروف و شخیص افغانستان که بر علاوه سالیانی هم عضو بالا ترین حلقات رهبری سیاسی و نظامی و نیز وزیر دفاع افغانستان بوده است، یکسره نقشه و پلان پیشینه ام را به هم ریخت و افق های جذاب دیگری فرا رویم گشود.

همه میدانیم که جنرال عبدالقادر پیلوت طیارات جنگی میگ در اردوی پیشین افغانستان بود و با بال های همین طیارات بر فراز عمده ترین رویداد های تاریخ معاصر افغانستان جهید و آنها را پیروزمندانه سمت و سو داد؛ ولی کم از کم؛ من تا همین روزهای اخیر نمیدانستم که او؛ اساساً "چوپان زاده ای است از روستایی 'برنا آباد'، منطقه‌ای میان ولسوالی غوریان و زنده جان در ولایت هرات در جنوب(؟) افغانستان. یک اشتباه، او را در سال ۱۳۱۹به مکتبی که فقط دو کلاس درس داشته کشانده است". او را " به جای عبدالقادر دیگری به مکتب " برده بوده اند.

مسلماً جز به حساب احتمالات؛ " عبدالقادرِ دیگر" نمیتوانست عین همین جنرال قادر شود که اگر این "یک اشتباه" رخ نمیداد.