خود شیفته ای که در حلقه ای متشکل از یک مشت تبارگرای افراطی لجوجانه و طبق نقشه زبان میانجی، پویا و تاریخی مردم افغانستان را در سطح زبان «یک شهر و محله» نزول میدهد و آنرا «زبان دری کابلی» نام نهاده و تبلیغ میکند، در یک متن حقیر که بوی تعصب خشک قبیلوی و توهینات کوچه بازاری ای از آن بالا بود، نوشته است:

شیشۀ عمر زمین در دست حرص قدرت است

تا که در دوران ما جنگ اتم در سـرعت است

پیره بارزنگی بـه درب بانک مالی خفـته است

انحصارات درخت چـل صـدا بی بـرکت است

من طرف‌دار مقرری مجدد بسم‌ا‌الله خان نه بودم.

محمدعثمان نجیب نوشت:

کشوری به نام ام‌روز افغانستان با موقعیت دورنمایی جغرافیایی عالی، ولی نه داشتن رهبران ماهر و وطن دوست به جای سود جستن از موقعیت طلایی چهار راه اتصالی جهانی خود همیشه پامال بوده است.