به نظر من این اتوبانی مشترک است . مسیح علینژاد خبرنگاری اصلاح طلب بعد از خروج از ایران تا مدتی با امام جمعه های مختلف مصاحبه میکرد . ما هم از همان ابتدا اساسا برایمان مهم نبود که مصاحبه با کدام جانور است و سوال و جوابها چیست ؟ ولی سوالم بود که ترتیب دادن این مصاحبه ها با کیست و چرا ؟

روح‌الامین امینی

در واکنش به اقدام برای ثبت مثنوی به عنوان اثر مشترک ایران و ترکیه

نمی‌دانم باید چرا دریچه چنین بحثی باز شود، وقتی ما در این سوی مرز برای این زبان و فرهنگ گلو پاره می‌کنیم و دست به گریبان می‌شویم با هر که بگوید مولانا افغانی‌ست، فردوسی ایرانی‌ست و رودکی تاجیکی؛ چرا که به نکویی می‌دانیم آن که این سخن بر زبان می‌راند، دشنه‌ای در آستین دارد و شمشیری در دست، نه این که سخن از سر خیر خواهی بر زبان بیاورد. در این شکی نداریم که روزگاری مولانایِ نه شرقی نه غربی نه بری نه بحری در بلخ متولد شده و اگر امروز من بخواهم زادگاهش را ببینم، نه نیازی به ویزا و روادید دارم، نه دوندگی و گذر از مرز که در همین خاک زندگی می‌کنم و برگه هویتم اجازه می‌دهد بر خاکی قدم بگذارم که مولانا بر آن خرامیده است. همین روشنایی در مورد پیر فرزانه طوس، حکیم ابوالقاسم فردوسی نیز وجود دارد و تنها، کسی که شناسنامه ایران امروز را در جیب دارد می‌تواند بدون هیچ مخاطره و وبالی برود بر آستانه‌اش زانو بزند و بخواند:

زادگاه مـولــوی بلـخ گُـزیـن

خـانـۀ عشـق و دیار زایـرین

ســرزمیـن بـوعلـی ام الـبلاد

آن که در دنیا بـود خلـدبرین

محمد عالم افتخار

در ویبسایت رادیو بی  بی سی؛ باز؛ نوشتار پرسش بر انگیز موسوم به «روزه داری در روز های بلند؛ "مطابق ساعات روز در مکه روزه بگیرید"!»(1) تجدید نشرِ دو ساله یا چند ساله گردیده است:

http://www.bbc.com/persian/afghanistan/2015/06/150625_mar_islamic_fatwa_on_ramadan

 این تأکید و تکرار از جانب بُنگاه تبلیغی و سخن پراگنی عظیم و جهانی معلوم الحال؛ می رساند که نگرانی از افشا و رسوا و نهایتاً  خنثی شدن یک تحمیق دامنه دار و تحمیل برده گی زر و زور بر توده های ملیونی و ملیاردی «غیر عرب زبان» عالم؛ بیشتر و بیشتر شده می رود.

همزمان با اینها تحرکات تبلیغاتی عوام ـ اغوا گرانهِ جهانی توسط مراجع سیاسی بالایی مانند قصر سفید؛ فقط بر تشدید وخامت همین نگرانی ها تأکید دارد.