ایلان پاپه

ترجمه‌ی فرهاد قربان‌زاده                                                       .

خاورمیانه را در کنار بسیاری از موارد دیگر با بنیادگرایی اسلامی می‌شناسیم، که معادل ترور، جزم‌اندیشی، انعطاف‌ناپذیری و تهدیدی برای‌ ثبات و صلح جهان تلقی می‌شود. این موضوع به‌طور مشخص در رسانه‌هایی نمود می‌یابد که در ربع آخر قرن بیستم خاورمیانه را بیش از هر چیزی با تحجر و خشونت اسلامی عجین دانسته‌اند. از این‌رو چندان جای تعجب نداشت که پس از حملات وحشتناک در نیویورک و واشنگتن، از اندیشمندانی که گرایش مطالعاتی آن‌ها اسلام –به‌معنای لیبرالِ آن- بود، دعوت شد تا جوهر و اهداف بنیادگرایی اسلامی را تبیین کنند؛ بنیادگرایی‌ای که نه‌تنها در خاور میانه، بلکه در آسیای جنوب‌شرقی و آفریقا جای پیدا کرده بود. اما بیش‌تر آن‌ها، به‌طرز قابل تحسینی، از ارائه‌ی تبیین‌های شتاب‌زده درباره‌ی چنین واقعیت پیچیده‌ای سر باز زدند. آن‌ها متأثر از انقلاب فکری عظیمی رشد کرده بودند که چند دهه پیش‌تر در جامعه‌ی علمی غرب رخ داده بود، انقلابی که کلیه‌ی ادراک‌های تک‌ساحتی و همگن‌شده درباره‌ی همین پدیده‌ی اجتماعی و سیاسیِ چندبعدی و متکثر، موسوم به اسلام، را از حیز انتفاع ساقط می‌کرد.

منبع: رادیو آزادی، ۴ حمل ۱۳۹۴

صدها تن از اعضای حزب همبستگی افغانستان صبح روزجمعه درمقابل قصردارالامان شهرکابل، تجمع اعتراضی کردند.

اعضای حزب همبستگی افغانستان تاکید دارند که افغانها باید خود سرنوشت شان را رقم بزنند وعاملین کشتار افراد ملکی در چهار دهه گذشته را حداقل در ذهن های خود، محاکمه کنند.

صدها تن ازهواداران این حزب، صبح روز جمعه در اعتراض به پیامد های ناگوار هشت و هفت ثور در مقابل قصر دارالامان شهر کابل، تجمع کردند.

حفیظ راسخ عضو شورای رهبری حزب همبستگی افغانستان، هشت و هفت ثور را دو روز سیاه در تاریخ افغانستان خواند:

هنوز من دبیر روشنی نشده بودم که حمید الله روغ،  نوشته یی زیر نام، ٫٫مساله شناسی روشنگری افغانی ،، را در شمارهٔ سوم و چارم روشنی، که یحیا هارون، مدیر مسوولش بود، به دست نشر سپرد.

من از همان آغاز با این نام، به دلیل این که با اسم روشنگری نمی توان صفت افغانی را همراه ساخت، نا موافق بودم. اما، چون هارون که  مسوولیت نشر روشنی را به دوش داشت، با باور به آزادی حرکتش، نخواستم مانعی در برابرش ایجاد نمایم.

من، با او اولین بار در ح.ا.ث، نشریهٔ کمیته مرکزی حدخا، آشنا شدم. روزی فکر می نمایم در سال ۱۹۸۱، بود که محمود بریالی او را برایم معرفی نمود یادآور شد: ٫٫رفیق روغ، همکار جدید ما،،.

بعد تر که من در حاشیهٔ روزنامه قرار گرفتم، او را هم درگوشته یی، گاه گاه از دور می دیدم. تا جایی که یادم هست، ـ چون مدت کوتاه در آن نشریه بودم ـ نوشته یی یا گزارشی و یا تبصره یی از او در روزنامه ندیدم.

باری او در یکی از جلسه های همگانی روزنامه، انگشت خرده گیری ـ به صورت دورافتاده بر من ـ  که در ذهنم نشست، گذاشت. او در این جلسه در خط بر شمردن کمبود ها، بیان داشت که در این جا کسانی بر چوکیلمیده اند و کاری از پیش نمی برند. محمود بریالی که آن جلسه را هدایت می نمود، با ناراحتی رخ به سویش نمود و گفت، ٫٫رفیق روغ، ما تو را این جا برای این که صدمه یی به خودت وارد نشود، نگه داشته ایم. تو نباید پایت را از گلیمت بیش تر دراز نمایی.،،

" اگر من در مقابل داکتر نجیب پرچم عصیان بلند نمی کردم ، تحقق یافتن انقلاب اسلامی حتی مورد بحث هم شده نمی توانست و اگر من حمایت خود را از داکتر نجیب ادامه میدادم ، فکر انقلاب اسلامی بیشتر از یک خیال چیزی دیگری نمی بود)

 جنرال عبدالرشید دوستم یکی از فرزندان ارشد کشور است که در آوان جوانی بحیث یک کارگر با احساس و با درایت سنگین ترین کار های پر ثمر را انجام داده است.

در قطار شخصیت های پر نفوس کشور درآمد .بعد از تغییر در سیستم سیاسی و شاهی مطلقه به مسابه مدافع قدرتمند دفاعی و پشتیبان حقوق زحمتکشان و مردمان محروم و فقیر قرار گرفت و چون صخره در این راه می رزمد و هیچ کسی سد راه آن نخواهد شد .

 جنرال  دوستم در تحولات کشور سهم بارز داشت،اصحاب قدرت که با حمایه آن روی کار آمدند ،خواستند که با این شخصیت گرامی دست به نیرنگ و فریب بزنند ،شانه خویش را از حمایت شان برداشت نقش زمین شدند و از قدرت کنار رقتند.کسی بخواهد و یا نخواهد در تحولات آتی نیز نقش بازی می کندو خداوند و مردم پشت و پناه آن خواهند بود.از مکرو فریب دور است خود را زیر چتر نیرنگ،فریب و مقدسات پنهان نمی کند.