محمد عالم افتخار

                (بنیاد روشنگری «گوهر اصیل آدمی» تقدیم میدارد)                     

  «باور چیست؟»؛

           و آیا «آبشویهِ لینگام»؛ نازایی را درمان میکند؟!

قرار بود درین هفته فصل اول؛ از رساله «تبار» باوری؛ جهل ناگزیر ... را خدمت عزیزان پیشکش نمایم؛ که قبلاً عنوان آن حسب ذیل؛ معرفی گردیده بود:

آگاهی نوین تاریخی و مراحل سه گانه توحش، بربریت و تمدن:

مگر مطرح شدن پرسشی از طرف یکی از هموطنان گرامی حاجی "خ.ن" مقیم ایالات متحده امریکا؛ این پلان را به هم زد و حتی حال مرا نیز دیگرگون ساخت.

ایشان طی داستان مفصل؛ نوشته اند که چندماه پیش برای دیدار یکی از اقارب نزدیک؛ به دهلی ـ هندوستان سفر داشتند و عزیز خود را در حالی دیدند که "بار" گرفته بوده ولی حسب توصیه دکتوران می بایست تا زایمان در هند مانده و تحت مراقبت های ویژه می بوده اند.

اینکه ضمن رعایت توصیه های مراقبتی؛ پاهای این محترمه پندیده بوده و بسی ناهنجاری های دیگر و هکذا مصارف مالی هنگفت را متحمل می گردیده اند؛ باشد به جایش. تمام اینها عبارت است از بخش کوچک مصایب ناشی از مشکل ها که در راه «حامله شدن» و یا «حامله کردن»؛ پس از ازدواج هایی در زنان و مردان نوعروس و نو داماد به ظهور میرسد و آنان را ناگزیر از هزار گونه «به آب و آتش زدن» می گرداند.

رسول پویان

نمی‏دانـم چـرا از گـردش ایـام دلگـیرم

نخوردم شهدنوشینی ولی ازنیش‏غم سیرم

دلـم را می‏گـزد هـردم سموم نیش کبرایی

همی پیچم به خود از درد دل اما نمی‏میرم

شمال سردغربت غنچه‏های تازه را افسرد

نیاسـودم دمی در سـایه‏سـار نخل انجـیرم

نیامد فـرصتی تـا کام دل گیرم زدلـداری

نشـد آرامـشی در روزگاران نفـس‏گـیـرم

رنجهای مُقدس

   " اگر اختیار با من باشد که میانِ مرگ و زندان یکی را انتخاب کنم ، من مرگ را انتخاب می کنم." از شنیدنِ این جمله عمیقاً متأثر می شدم و قلبم به درد می آمد. اعتراض گونه می گفتم: " نعیم جان ، اینطور نگو! رنجِ زندان پاره ای از رنجِ مبارزه است؛ باید صبور و مقاوم باشیم، هرزمانی که مرگ به سراغ ما آمد ، آنرا هم می پذیریم. "

نعیم "ازهر" تبسمِ کوتاهی می کرد. معنایِ این تبسم آن بود که چرا لعل به بدخشان می بری؟ با شله گی موعظۀ خود را ادامه داده می گفتم: " اینکه زندان مکانی است پُر از درد و عذاب و تنوری است گدازنده ، در آن شکی نیست، ولی ما ناگزیریم این آتش راتحمل کنیم . شاید آسان ترین راه برایِ یک فردِ مبارز انتخابِ مرگ باشد. . . . "

نعیم "ازهر" بدون ارائه دلیلی رویِ نظرش ایستادگی کرده می گفت : " خوب ، من همین طور فکر می کنم. رستاخیز هم مثلِ من بود."

  پس از شهادتِ سیزده تن از یارانِ سامایی ام - به تاریخ هفدهم سنبلۀ ۱۳۶۱خورشیدی - من و نعیم "ازهر" در کنارِ هم بودیم. سزاوار است که نامِ های ماندگار این سیزده تن از سرسپردگانِ راه آزادی را ولو تکرار هم باشد ، بار دیگر ذکر کنم تا این موضوع بسیار مهم نیز ثبتِ همین متن گردد:

(انجنیر نادرعلی دهاتی، داکتر عبدالواحد رائین، انجنیر زمری صدیق، انجنیر میرویس، انجنیر محمد علی، انجنیر محمد امین، انجنیر داود، شاهپور رویین یار قریشی، انیس آزاد، داکتر صدیق جویا، قاضی احمد ضیا، زبیر احمد و ضیاء الحق).

نعیم انسانِ آرام ، مؤدبو کم گپ بود. تا ضرورتی پیش نمی آمد سُخن نمی گفت. بیشتر اوقات با افکار و احساساتِ درونی اش مشغول می بود. مردم ما گفته اند: "هر که بامش زیاد ، بَرفش زیاد." از همین سبب غم و سودایِ او به اندازۀ مسئولیت های مهمش در "ساما" بود. گاه گاهی  کم حرفی و در خود فرو رفتگی اش از حَد می گذشت. می کوشیدم او را از آن حالت بیرون بکشم. موضوعی را در میان می انداختم. مثلاً ازش سوال میکردم:

محمد ظهور پوپلزی

د تاریخ تکرار او کرزی:

پدی ورستیو کی د افغانستان او امریکی دولتونو ترمنځ د امنیتی تړون پر سر

ځینی اختلافات رامنځ ته شوی، او دغه اختلافات ددی سبب شوی چی دافغان دولت

له لوری امنیتی تړون امضاء نشی.

د افغان دولت له لوری د امنیتی تړون نه امضاء کیدل په خلکو د مختلفو لید

لورو د پیداکیدو سبب شوی، ځینی خلک د تړون امضاء د افغان دولت په ګټه

بولی او ځینی یی هم نه امضاء د افغان دولت په ګټه بولی. د شوو

ټولپوښتنو(څیړنیز ټولپوښتنی چی د مخلتفو ښارونو د اوسیدونکی سره شوی دی)

څخه داسی معلومیږی چی معمولا هغه ښارونه چی د پرمختګ له پلوه په لومړی

درجه کی دی، ددی ښارونو اکثره اوسیدونکی د تړون امضاء د افغانستان په ګټه

بولی او وایی چی دا تړون امضاء شی، او هغه ښارونه چی په دوهمه او دریمه

درجه کی دی ددی ښارونو اکثره اوسیدونکی بیا د تړون نه امضاء د افغانستان

په ګټه بولی، او دوی د تړون د امضاء سره مخالف دی.

پدی اړه مو د حقوقو پوهنځی قدرمن استاد پوهندوی منګل شیرزاد نه پوښتنه

وکړه، ایا دا تړون د افغانستان په ګټه دی او که زیان؟ او ولی کرزی نه

غواړی چی دا تړون امضاء شی؟